Διαλογος για τα πανεπιστήμια

(1/4) > >>

gpap:
Γνωρίζουμε όλοι ότι το πανεπιστήμιο βρίσκεται σε μια περίοδο κρίσης, αλλαγών. πυρετού και πιθανών δραστικών εξελίξεων.Ανοίγω αυτό το topic ξεκινώντας με αποδελτιώσεις δημοσιευμάτων σχετικών με το θέμα. Φυσικά κάθε βοήθεια στην αποδελτίωση αλλά και σχολιασμός είναι ευπρόσδεκτα.

Για να μην μας πιάσει ..κανένας στον ύπνο. Το 'δεν γνωρίζω/δεν απαντώ' δεν πρέπει να αποτελεί επιλογή για κανέναν από εμάς.

Γρηγόρης Παπαγιάννης


Και ξεκινώ με τον Βένιο. Ξέρετε ότι έχω αδυναμία στον άνθρωπο και στον τρόπο που εκφράζει τις σκέψεις του.  Ας τον διαβάσουμε.

 

Ανάλυση στα γεγονότα

Πάλι απεργούν οι πανεπιστημιακοί! Μα τι θέλουν τέλος πάντων;

Του ΒΕΝΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ*

Για κάποιους (όχι για όλους) το ερώτημα είναι ρητορικό, γιατί έχουν την απάντηση στο τσεπάκι: Οι πανεπιστημιακοί υπερασπίζονται τα κακώς κείμενα, ενώ η κυβέρνηση επιχειρεί να τα διορθώσει με μεταρρυθμίσεις.

Λάθος. Οι πανεπιστημιακοί μάχονται τα κακώς κείμενα εδώ και δεκαετίες, άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε όχι. Κατάφεραν να γκρεμίσουν τον αναχρονιστικό θεσμό της καθηγητικής έδρας, που καθήλωνε ανθρώπους και καταστάσεις σε φεουδαρχικές σχέσεις υποτέλειας. Νέο αίμα μπήκε στα πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια, αναπτύχθηκαν νέα γνωστικά αντικείμενα πρωτόγνωρα για τον ελληνικό χώρο καθώς και μεταπτυχιακές σπουδές· νησίδες δημιουργικότητας και ακαδημαϊκής πρωτοβουλίας έφεραν τους Ελληνες επιστήμονες σε ισότιμη θέση στο διεθνή χώρο. Υπάρχουν πλέον αρκετοί συνάδελφοι χωρίς ξένα πτυχία, αλλά με διεθνή αναγνώριση στον κλάδο τους. Και σε πολλές περιπτώσεις τα προσόντα των υποψήφιων λεκτόρων είναι ανώτερα από πολλών καθηγητών προ τριακονταετίας.

Είναι δηλαδή όλα ρόδινα; Βεβαίως όχι. Και δεν φταίει μόνον η Πολιτεία, αλλά και αρκετοί συνάδελφοι που βλέπουν το λειτούργημα κυρίως ως μέσο για να αποκτήσουν εξουσία, φήμη, προβολή -όπως και παλιότερα. Κυκλώματα και κλίκες διαιωνίζονται και δημιουργούνται, επιβραβεύονται οι υπάκουες μετριότητες και τιμωρούνται ικανοί επιστήμονες που έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Εχω δει να προάγονται συνάδελφοι με ελάχιστο έργο, ποιοτικά και ποσοτικά, και να απορρίπτονται άλλοι που είχαν συνεργασίες με νομπελίστα. Από τους ίδιους εκλέκτορες, υπέρμαχους κατά τα άλλα της «αξιοκρατίας».

Συνεχές είναι το φάσμα από τη θεμιτή φιλοδοξία μέχρι την απατεωνιά, και κανείς κοινωνικός χώρος δεν είναι προφυλαγμένος: μέχρι και στην Ακαδημία Αθηνών υπάρχει άτομο που δημοσίευσε βιβλίο αντιγραφή ενός ξενόγλωσσου, και τόλμησε μάλιστα να το εκδώσει στη γλώσσα του πρωτοτύπου, όποτε κι έγινε ρεζίλι (και η χώρα μας μαζί του). Μέχρι να αλλάξουν οι νοοτροπίες, η αντιπαράθεση ανάμεσα στους «ηλίθιους που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους» και τους «έξυπνους που κοιτάνε την πάρτη τους» θα συνεχίζεται.

Χτυπιούνται η διαπλοκή και η διαφθορά με τη σκανδαλοθηρία ή με την αστυνόμευση; Οχι. Η πρώτη δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους που την πληρώνουν για τους υπόλοιπους (οι οποίοι φροντίζουν να είναι πιο προσεκτικοί για κάποιο διάστημα). Η δεύτερη δημιουργεί σώματα «αδιάφθορων», προ-σθέτοντας νέα κυκλώματα στα προϋπάρχοντα - για τον απλούστατο λόγο ότι στελεχώνονται από αυτούς που ήδη έχουν πιάσει τα πόστα ή αυτούς που συνωθούνται στους προθαλάμους της εξουσίας.

Τα όπλα μας ενάντια στα παρακμιακά φαινόμενα είναι άλλα. Πρώτα απ' όλα να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, τη δουλειά που επιλέξαμε, που μας αρέσει, που μας γεμίζει. Να δίνουμε στους φοιτητές μας αυτό που μπορούμε κι αυτό που πρέπει: να γυμνάσουμε την ικανότητά τους να σκέφτονται, να ρωτούν, να κρίνουν, να αποφασίζουν, να αμφιβάλλουν, να αμφισβητούν. Ούτε να τους χαϊδεύουμε ούτε να τους εκπαιδεύουμε να εκτελούν απλά οδηγίες ή να αποστηθίζουν κεφάλαια. Και να υπηρετούμε την επιστήμη μας με συνέπεια. Οσοι μπορούμε, όσο μπορούμε, το κάνουμε.

Αλλά δεν αρκεί η προσωπική στάση του καθενός να 'ναι σωστή. Ο ακαδημαϊκός χώρος αποτελείται από οργανωμένα σύνολα, όχι από μοναχικούς ερευνητές, και τα παρακμιακά φαινόμενα στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων φωλιάζουν. Για να τα αντικρούσουμε χρειάζεται διαφάνεια, δημοκρατικότητα, ελευθερία γνώμης - και κατοχύρωσή τους, ει δυνατόν και θεσμικά. Χρειάζεται να προκρίνουμε το γενικό καλό (όπως ο καθείς το αντιλαμβάνεται) απέναντι στο προσωπικό συμφέρον.

Με γνώμονα λοιπόν τα παραπάνω κρίνουμε και τις παρεμβάσεις της Πολιτείας. Και διαπιστώνουμε ότι, κατά κανόνα, οδηγούν στο χειρότερο και όχι στο καλύτερο. Ας μην ξεχνάμε ότι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ είναι δεδομένο και η κηδεμονία από το υπουργείο Θρησκευμάτων ασφυκτική: πάγιο φαινόμενο η καθυστέρηση διορισμών, πλήθος επιστροφών για επανάληψη κρίσεων με αστείες δικαιολογίες - αλλά και επιτάχυνση διαδικασιών για μερικούς. Ενώ η ανεπαρκής χρηματοδότηση ιδρυμάτων και προσωπικού εξωθεί αρκετούς σε κυνηγητό συμπληρωματικών λύσεων (και με τις ευλογίες της Πολιτείας).

Τα πρόσφατα και τα επερχόμενα κυβερνητικά μέτρα δεν χτυπούν την υποβάθμιση, τη μετριότητα και τη διαπλοκή. Τις επιτείνουν. Οι μετεγγραφές παραμένουν καθεστώς και τα ονόματα των μετεγγραφομένων δεν δημοσιοποιούνται για να μη δυσκολευτούν οι βουλευτές. Προαλείφεται μείωση του φοιτητικού ποσοστού στις πρυτανικές εκλογές, αλλά όχι κατάργηση των εκλεκτόρων: για να χτυπηθεί ο εκμαυλισμός ή για να είναι λιγότεροι οι εξαγοράσιμοι;

Και βέβαια τα μέτρα αυτά εντάσσονται στη διεθνή τεχνοκρατική αντίληψη, που θέλει την Παιδεία εμπόρευμα, τους φοιτητές πελάτες ή προϊόντα. Που αναθέτει τις ισοδυναμίες διπλωμάτων σε ιδιωτικούς οργανισμούς ανεξέλεγκτους. Που εξισώνει τις πενταετείς σπουδές του Πολυτεχνείου με τις τριετείς κάποιων αγγλικών ΤΕΙ. Που οδηγεί στην εμπορευματοποίηση του δημόσιου πανεπιστήμιου, δηλαδή την εξάρτησή του από τους όποιους σπόνσορες και την πνευματική του ισοπέδωση.

Κερασάκι στην τούρτα τα ιδιωτικά ΑΕΙ, ανάγκη τόσο επιτακτική που χρειάζεται επείγουσα συνταγματική τροποποίηση. Επειδή, λέει, ο ανταγωνισμός θα εξωθήσει τα δημόσια σε βελτίωση. Μπούρδες. Από πού κι ώς πού θα 'ναι καλύτερα; Οταν στα δημόσια ΑΕΙ ανακαλύπτονται κατά καιρούς μηχανές αγοράς πτυχίων, δεν θα ανθήσουν αυτά στα επιχειρηματικά ΑΕΙ, αδιαφανή και ανεξέλεγκτα; Ας μην ξεχνάμε ότι η γνώση δεν είναι εμπόρευμα, το πτυχίο είναι. Το είπε εξάλλου η υπουργός: «Τόσα λεφτά έχουν επενδύσει οι άνθρωποι, ας τους διευκολύνουμε». Δίνοντάς τους τις υποτροφίες που δεν δίνουμε στα δημόσια ΑΕΙ.

Μα δεν θα είναι κερδοσκοπικά, λένε κάποιοι. Θα τα κάνουν οι δήμοι, η ΓΣΕΕ, η ΠΑΣΕΓΕΣ. Ας προσθέσω το στρατό, την αστυνομία και τη Halliburton. Πολλοί οργανισμοί, πολυεθνικές, συνδικάτα, τράπεζες κ.τ.λ. έχουν σχολές επιμόρφωσης στελεχών, εσωτερικές ή διεθνείς. Με γεια τους με χαρά τους. Για ποιο λόγο να εξισωθούν με πανεπιστήμια, όπως πρόσφατα οι εκκλησιαστικές σχολές; Μυστήριο.

Μας εγκαλούν ορισμένοι ότι βολευόμαστε στη μετριότητα, αρνιόμαστε την αλλαγή και φοβόμαστε τους ξένους. Και μάλιστα αποκαλούν την ΠΟΣΔΕΠ «ομάδα». Δεν είναι προσβλητικό να είσαι ομάδα, εξάλλου «ομάδες» είναι και τα διάφορα λόμπι που πιέζουν για τα συμφέροντά τους. Απλώς η ομάδα αυτή είναι συνδικάτο και οι επικεφαλείς του είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του κλάδου. Την ομάδα αυτή την ακολουθούν και απεργούν σχεδόν όλες οι σχολές. Μαζί μας αρκετές διοικήσεις, άλλοι κλάδοι εργαζομένων στα πανεπιστήμια και οι ίδιοι οι φοιτητές μας. Οσο για τους «ξένους», δεν είμαστε μόνοι. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης η αντίσταση στην ισοπέδωση οργανώνεται. Ας κοιτάξει την ιστοσελίδα της ΠΟΣΔΕΠ (http://www.ntua.gr/posdep) όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα.

Απεργούμε λοιπόν. Γιατί θέλουμε να εκτελούμε με αξιοπρέπεια το λειτούργημα που η κοινωνία μάς έχει αναθέσει. Γιατί αυτό απειλείται. Γι' αυτό απεργούμε.

* Πανεπιστημιακός (ΕΜΠ) Ηλ.ταχ.: ang@math.ntua.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/03/2006

fugiFOX:
Quote from: gpap on March 26, 2006, 13:33:54 pm


Απεργούμε λοιπόν. Γιατί θέλουμε να εκτελούμε με αξιοπρέπεια το λειτούργημα που η κοινωνία μάς έχει αναθέσει. Γιατί αυτό απειλείται. Γι' αυτό απεργούμε.



Δεν διαφωνώ με όλα αυτά, αλλά γιατί πάντα στα αιτήματα μιας απεργίας μπαίνει το οικονομικό κυρίαρχο
και προστίθενται μετά και τα υπόλοιπα;
Φυσικά κανείς δεν διαφωνεί με όλα αυτά τα ζητήματα περι υποχρηματοδότησης κτλ,
αλλά πολύ θα ήθελα να δω (και πιστεύω και όλοι οι υπόλοιποι) μια απεργία με ένα και μοναδικό αίτημα
το οποίο να μην σχετίζεται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα με χρήματα

gpap:
Πάμε στο β' άρθρο του διήμερου. Αυτή τη φορά ο συγγραφέας είναι ...ο εκδότης του Βήματος ο κ. Ψυχάρης. Το  άρθρο είναι το editorial του κυριακάτικου Βήματος. O μπαμπάς μου έλεγε, όταν ένα θέμα γίνεται πρωτοσέλιδο στο Βήμα, καλύετρα ...κλείνε τα ..παντζούρια. Για να δούμε....

ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΣΙΑ KAI ΙΔΙΩΤΙΚΗ

ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ

H αναστάτωση στον φοιτητικό κόσμο και σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα δεν θα καταλαγιάσει με τις (τουλάχιστον ελαφρές...) δηλώσεις της κυρίας Γιαννάκου ότι δήθεν φταίνε «βολεμένοι» καθηγητές και ευέξαπτοι νέοι που επηρεάζονται από τον Τύπο, την τηλεόραση και από το κακό παράδειγμα που δίνουν οι ξεσηκωμένοι νέοι της Γαλλίας.

Υπεκφυγές απελπισίας ή εθελοτυφλία;

Μάλλον και τα δύο! Γιατί το πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στον φόβο που προκαλεί ο θεσμός των ιδιωτικών πανεπιστημίων όσο στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση των ανωτάτων σπουδών από το ελληνικό κράτος.

Το μόνο που θα μπορούσε να επικαλεσθεί η σημερινή πολιτική ηγεσία είναι ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ οι ελληνικές κυβερνήσεις (με εξαίρεση... τον Καποδίστρια) έδωσαν την προτεραιότητα που ανήκει στην Παιδεία, ως βασικό μοχλό της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης του τόπου. Αντί λοιπόν για προκλητικές υπουργικές δηλώσεις, ας αναγνωρίσει ο πολιτικός μας κόσμος την πικρή αλήθεια: χώρες ευρωπαϊκές που επιμένουν επιδεικτικά να αγνοούν την αλληλένδετη σχέση Εκπαίδευσης, Απασχόλησης και Ανάπτυξης ποτέ δεν θα κατορθώσουν να καταστούν μακροπρόθεσμα ανταγωνιστικές.

Και η απάντηση ασφαλώς δεν βρίσκεται μόνο στην εισαγωγή του θεσμού των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Το να υπάρχουν KAI ιδιωτικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα δεν βλάπτει, αλλά ΜΟΝΟΝ ΕΦΟΣΟΝ η δημόσια παρεχομένη πανεπιστημιακή εκπαίδευση στηριχθεί οικονομικά και οργανωτικά, έτσι ώστε να επιτρέψει σε κάθε νέο φοιτητή στη δημόσια εκπαίδευση να εξοπλισθεί για να δώσει τη μάχη του στον ελληνικό και στον ευρωπαϊκό χώρο.

Με άλλα λόγια, δίλημμα «ιδιωτική ή δημόσια εκπαίδευση» είναι απατηλό. Το κοινωνικό μας σύστημα επιτάσσει πρώτα τη στήριξη της δημόσιας εκπαίδευσης, προτού προχωρήσομε στη διεύρυνσή της.

Εδώ θα τεθεί το ερώτημα: Πού θα βρεθούν οι πόροι για τη στήριξη και την αναβάθμιση αυτή; Μα, ασφαλώς στην αναθεώρηση των προτεραιοτήτων του προϋπολογισμού του Κράτους και, δευτερευόντως βέβαια, στην άντληση όσων πόρων προσφέρονται ακόμη από την Ευρωπαϊκή Ενωση· πόρων που είμαστε συχνά ανίκανοι να απορροφήσομε και να αξιοποιήσομε εγκαίρως.

Ολα τα άλλα, τα περί επηρεασμού από τα MME, του κατεστημένου των «βολεμένων» του ελληνικού εκπαιδευτικού χώρου, είναι φληναφήματα ανάξια σχολιασμού.

Αν το κράτος δεν αποφασίσει τώρα να δώσει την αναγκαία προτεραιότητα στην Εκπαίδευση, θα είναι σαν να αναζητεί θεραπείες ξένες προς την πληγή που πυορροεί!

Το ΒΗΜΑ, 25/03/2006 , Σελ.: A01
Κωδικός άρθρου: B14722A011

gpap:
Τρίτο και τελευταίο γαι σήμερα (ή μέχρι να τσιμπήσω κανένα καινούργιο). Συγγραφέας ο κ. Τιβέριος, συνάδελφος μέλος ΔΕΠ στο ΑΠΘ. Δεν ξέρω γιατί το άρθρο αυτό μου θύμισε εκείνη την κινέζικη παροιμία που ήταν αγαπημένο graffiti το Μάη του 68 και έλεγε 'Όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι ο ηλίθιος κοιτάζει το δάκτυλο'. Περίεργοι συνειρμοί....

Γρηγόρης Παπαγιάννης


Δύο πληγές της Ανώτατης Παιδείας
* Στα τμήματα έχουν σχηματισθεί «παρεούλες» που επηρεάζουν αποφασιστικά τις εκλογικές διαδικασίες


M. A. ΤΙΒΕΡΙΟΣ

Θα ήταν ασφαλώς πιο ταιριαστό, λόγω της επετείου της ελληνικής Εθνεγερσίας και σε συνδυασμό με το ότι τα θέματα της Παιδείας είναι εδώ και χρόνια στην ημερησία διάταξη, να ασχοληθώ σήμερα με την εκπαιδευτική πολιτική της ελληνικής πολιτείας στη διάρκεια της Επανάστασης και στα πρώτα χρόνια του ελεύθερου βίου της. Επειδή όμως ο κόσμος της εκπαίδευσης, και κυρίως της ανώτατης, βρίσκεται την περίοδο αυτή σε αναβρασμό εν όψει των νέων μέτρων που πρόκειται να αναγγελθούν και να ισχύσουν άμεσα, προτίμησα να στραφώ στο παρόν. Θέλω ωστόσο να υπενθυμίσω ότι ήδη από το 1824 η επιτροπή που είχε συσταθεί υπό την προεδρία του Ανθιμου Γαζή για να συντάξει σχέδιο οργάνωσης της «κοινής παιδείας του Εθνους», είχε κάνει προτάσεις που έχουν εφαρμογή ακόμη και στις ημέρες μας, ενώ ο Καποδίστριας με έργα και όχι με λόγια συνέδεε την ανόρθωση και πρόοδο του έθνους με μια ποιοτική παιδεία.

Εχω πολλές φορές στο παρελθόν αναφερθεί σε θέματα ανώτατης παιδείας. Από τα αρνητικά που ταλανίζουν εδώ και χρόνια το ελληνικό πανεπιστήμιο επιλέγω σήμερα, λόγω έλλειψης χώρου, μόνον δύο, που συμβαίνει μάλιστα να μη με έχουν απασχολήσει άλλη φορά. Το ένα σχετίζεται με το διδακτικό ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ) και το άλλο με τις φοιτητικές παρατάξεις. Θα αρχίσω με το δεύτερο. Ολοι συγκλονιστήκαμε πριν από μερικές εβδομάδες από την είδηση ότι ένας φοιτητής κατά τη διάρκεια ενός πάρτι σε πανεπιστημιακό χώρο τραυματίστηκε βαρύτατα από αγνώστους στην προσπάθειά του να τους εμποδίσει να λεηλατήσουν πανεπιστημιακή - κρατική περιουσία. Με άλλα λόγια, ο φοιτητής έκανε αυτό που θα έπρεπε να κάνουν τα πανεπιστημιακά όργανα και, δεδομένου ότι τα AEI της χώρας είναι κρατικά, το ίδιο το κράτος. Κανένα ωστόσο μέσο μαζικής ενημέρωσης, από όσα βέβαια υπέπεσαν στην αντίληψή μου, δεν ανέφερε ότι ο άτυχος αυτός φοιτητής συμμετείχε σε πάρτι για το οποίο δεν είχε δοθεί άδεια από τις αρμόδιες πανεπιστημιακές αρχές. H απαξίωση των τελευταίων είναι εδώ και καιρό ένα σύνηθες φαινόμενο, χωρίς να υπάρχει εκ μέρους τους κάποια σοβαρή αντίδραση. Αν το νομοθετικό πλαίσιο είναι ανεπαρκές και δεν επιτρέπει την αποτροπή τέτοιων απαράδεκτων ενεργειών, θα έπρεπε να συμβεί κάτι πολύ απλό: να παραιτηθούν τα πανεπιστημιακά όργανα καλώντας συγχρόνως τα κόμματα του Κοινοβουλίου - το κόστος λειτουργίας των οποίων, όπως και αυτό των πανεπιστημίων, φέρει στις πλάτες του ο ελληνικός λαός - να αναλάβουν τα ίδια, μέσω π.χ. μιας διακομματικής επιτροπής, τη διοίκηση των πανεπιστημίων, έτσι ώστε το ΔΕΠ να περιορισθεί στα καθαρά εκπαιδευτικά και ερευνητικά καθήκοντά του. Μήπως τελικά για την απαξίωση του κρατικού πανεπιστημίου, έτσι ώστε το ιδιωτικό να προβάλλεται σήμερα από ορισμένους ως μονόδρομος, «εργάζονται», ακόμη και ακουσίως, και άτομα που αντιμάχονται την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση;

Ερχομαι στο δεύτερο θέμα μου. Οπως είναι γνωστό, όταν ένα τμήμα προχωρεί σε πλήρωση μιας θέσης διδακτικού προσωπικού, ορίζει τριμελή επιτροπή από ειδικούς για να εισηγηθούν σχετικά στο εκλεκτορικό σώμα. Σε περίπτωση που δεν διαθέτει το ίδιο τους ειδικούς αυτούς, τους αναζητεί σε άλλα πανεπιστήμια. Παρατηρείται όμως συχνά το εξής παράδοξο: όταν ανάμεσα στους υποψηφίους για την προκηρυχθείσα θέση υπάρχει πρόσωπο που υπηρετεί ήδη στο τμήμα, οι μη ειδικοί, που αποτελούν εκ των πραγμάτων και την πλειονότητα, το προκρίνουν αυτόματα, μη λαμβάνοντας υπόψη την αντίθετη άποψη που ενδέχεται να έχουν οι ειδικοί εισηγητές τους οποίους το ίδιο το τμήμα είχε επιλέξει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις περιπτώσεις αυτές οι προσωπικές σχέσεις υπερτερούν των οποιωνδήποτε ακαδημαϊκών κριτηρίων. Αυτό σημαίνει ότι στα τμήματα έχουν σχηματισθεί, ίσως όχι πάντοτε με συνειδητούς στόχους, «παρεούλες» που επηρεάζουν αποφασιστικά τις εκλογικές διαδικασίες. Πρόκειται για ένα αρνητικό φαινόμενο που έχει επισημανθεί και από την επιτροπή των πρυτάνεων - πώς θα ήταν άλλωστε δυνατόν ένα τέτοιο καρκίνωμα να μη γίνει αντιληπτό -, αν κρίνω από αυτό που σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες εισηγείται στο αρμόδιο υπουργείο. Προτείνει στα εκάστοτε εκλεκτορικά σώματα των τμημάτων να συμμετέχουν κατά πλειοψηφία εξωτερικοί κριτές, ενώ και στις τριμελείς εισηγητικές επιτροπές το ένα μέλος να προέρχεται επίσης από άλλο πανεπιστήμιο. H λύση αυτή κρίνω όμως ότι είναι γραφειοκρατική, χρονοβόρα και πολυδάπανη, άρα και δυσλειτουργική. Θεωρώ προτιμότερο οι εκλογές να μη γίνονται από τα τμήματα αλλά από κεντρικά σώματα πανεπιστημιακών, εξυπακούεται ένα για κάθε ειδικότητα, που θα έχουν συγκροτηθεί από τα ίδια τα πανεπιστήμια. Τα σώματα αυτά θα συνεδριάζουν μία ή δύο φορές τον χρόνο και θα προχωρούν στις εκλογές για όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια. Πρόκειται για λύση που εφαρμόζεται σε γενικές γραμμές σε ορισμένα κράτη, όπως π.χ. στην Ιταλία, χώρα με μεσογειακό επίσης... ταμπεραμέντο, αλλά και που σε ζητήματα πανεπιστημίων έχει μια ασύγκριτα μεγαλύτερη παράδοση από μας.

Ο κ. Μιχάλης A. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Το ΒΗΜΑ, 25/03/2006 , Σελ.: B53
Κωδικός άρθρου: B14722B532

gpap:
Quote

αλλά πολύ θα ήθελα να δω (και πιστεύω και όλοι οι υπόλοιποι) μια απεργία με ένα και μοναδικό αίτημα
το οποίο να μην σχετίζεται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα με χρήματα

Και εγώ Γιώργο μου πολύ θα ήθελα να δω μια απεργία καθηγητών πανεπιστημίου ΜΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ να πάρουμε περισσότερα χρήματα. Γιατί αυτό θα σήμαινε δύο τουλάχιστον κεφαλαιώδεις κατακτήσεις.

Πρώτον ότι έχουμε λύσει τα θεμικά και λειτουργικά μας προβλήματα και
δεύτερον ότι συνειδητοποιήσαμε επιτέλους το ..οικονομικό χάλι και τη μιζέρια μας.

Αλλά ...μετά ξύπνησα.

Γρηγόρης Παπαγιάννης


Navigation

[0] Message Index

[#] Next page