Καλως το ΔΝΤ - Ενεργοποιηση του μηχανισμου στηριξ&

[Thmmy.gr portal]

  Thmmy.gr portal
   Forum
   Downloads
   Ενεργ. Λογαριασμού
   Επικοινωνία
  
  Χρήσιμα links
   Σελίδα τμήματος
   Βιβλιοθήκη Τμήματος
   Elearning
   Φοιτητικά fora
   Πρόγραμμα Λέσχης
   Πρακτική Άσκηση
   Ηλεκτρονική Εξυπηρέτηση Φοιτητών
   Διανομή Συγγραμμάτων
   Ψηφιακό Καταθετήριο Διπλωματικών
   Πληροφορίες Καθηγητών
   Instagram @thmmy.gr
   mTHMMY
  
  Φοιτητικές Ομάδες
   ACM
   Aristurtle
   ART
   ASAT
   BEAM
   BEST Thessaloniki
   EESTEC LC Thessaloniki
   EΜΒ Auth
   IAESTE Thessaloniki
   IEEE φοιτητικό παράρτημα ΑΠΘ
   SpaceDot
   VROOM
   Panther
  

THMMY.gr Web

Helios_MultiScribbles2SMF Default ThemeSMFone_Blue

[Ανεβάζετε τα θέματα των εξετάσεων στον τομέα Downloads]

Είσαι πρωτοετής;... Καλώς ήρθες! Μπορείς να βρεις πληροφορίες εδώ. Βοήθεια για τους καινούργιους μέσω χάρτη.

Κατεβάστε εδώ το Android Application για εύκολη πρόσβαση στο forum.

Ανεβάζετε τα θέματα των εξετάσεων στον τομέα Downloads με προσοχή στα ονόματα των αρχείων!

[height=400]

  Όταν ανεβάζουμε φωτογραφίες στις Ανακοινώσεις και Έκτακτα νέα, βάζουμε τη μεγαλύτερη πλευρά 400 (width=400 ή height=400 ). π.χ. [img height=400 (κλείνει η αγκύλη) 

[Bgenopoulos]

gate4

Εχεις μπερδεψει καποια πραγματα,το ΚΚΕ δεν μιλαει να μπουνε με κομματικο τροπο 2000000 και να καθουνται στο δημοσιο,το ΚΚΕ μιλαει για δημοσιο ελεγχο της ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

Σοσιαλισμος και κρατισμος ειναι ενιαιες αντιθετες,οσο παρολογο και αν σου ακουγεται.

[abdel razek mahmut favala]

Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου επιχείρησε να αλλάξει τη διάταξη με την οποία προβλέπεται ότι παρέχεται στον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών εξουσιοδότηση για να εκπροσωπεί το ελληνικό δημόσιο και να υπογράφει μνημόνιο συνεργασίας, συμφωνία ή σύμβαση δανεισμού με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ώστε να εφαρμοστεί το πρόγραμμα στήριξης προς την Ελλάδα.

  

δημοκρατία

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

η απαντηση παει σε gate4 και σε Ευχαριστο Διαλλειμα:

Δεν ειπα γενικα και αοριστα προσληψεις στο δημοσιο, σε "γραφεια" ( που ελεγε ο διαλλειμας )
Εδωσα ξεκαθαρα παραδειγματα οπου υπαρχουνε ελλειψεις, και οι υπηρεσιες του κρατους προς τον πολιτη δεν μας καλυπτουν.

Ριξε μια ματια λοιπον για να δεις αν χρειαζονται προσληψεις σε σχολεια:
https://www.thmmy.gr/smf/index.php?topic=34566.msg648408#msg648408

Ριξε μια ματια για να δεις αν χρειαζονται προσληψεις σε πυροσβεστικη:
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5232289&publDate=29/8/2009

Ριξε μια ματια για να δεις αν χρειαζονται προσληψεις σε νοσοκομεια
http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4673652
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5372373&publDate=24/11/2009
Προτιμας το κρατος να νοικιαζει κλινες απο ιδιωτικες κλινικες, παρολο που τα κρατικα νοσοκομεια εχουνε κλινες αλλα οχι προσωπικο να τις λειτουργησει?

Ριξε μια ματια για να δεις αν χρειαζονται προσληψεις σε ιδρυματα για αναπηρους, ΑΜΕΑ, κλπ
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4449489&publDate=2008-03-05%2000:00:00.0

Στον ΟΚΑΝΑ στις λιστες αναμονης περιμενουνε χιλιαδες ναρκομανεις, και το κρατος νοικιαζε εργαζομενους.Εκει δε θα πρεπε να κανει προσληψεις?

Και κατι αλλο.
Μη τα βλεπετε ξεκομμενα, μιλαμε για ριζικες γενικοτερες αλλαγες που απαιτουνται
π.χ. το αιτημα μας "Συνταξη στα 55 για τις γυναικες και 60 για τους αντρες", θα πρεπει να το συνδεσεις με το αιτημα για προσληψεις, γιατι προφανως και εχει σχεση!!
και παει λεγοντας και με τα  υπολοιπα αιτηματα

Δε μιλησα για τους Δ.Υ. που τα ξυνουνε και για οργανικες θεσεις που εχουνε δημιουργηθει για ρουσφετια, χωρις να προσφερουνε κατι!

Και για τον gate4 που ζητησε την προταση του ΚΚΕ για την διεξοδο απο την κριση, την εχω σε 2 διαφορετικες version:
Η 1η και συντομη : Οταν μιλαμε για πολιτικη αλλαγη, δε μιλαμε για κυβερνητικη εναλλαγη, και πολυς κοσμος δε το νιωθει. Μιλαμε για ταξικη αλλαξη στο επιπεδο της εξουσιας. Αρα οχι εναλλαγη κυβερνησεων, αλλαγη της ταξης που εχει την εξουσια, και επειτα (μη ρωτησεις για ποσο χρονικο διαστημα μιλαμε ), εξαλειψη των ταξεων. Αρα, σοσιαλιστικη επανασταση, δικτατορια του προλεταριατου, και σοσιαλιστικη οικοδομηση.

Η 2η πιο κυριλε:

Η πραγματική αναμέτρηση πρέπει να γίνει έντονα, πλατιά ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές. Ανάμεσα στην πολιτική που στηρίζει τα κέρδη και τα κεφάλαια και στην πολιτική που υποστηρίζει αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα και τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης, των ΕΒΕ, της μικρομεσαίας αγροτιάς, της νεολαίας. Να εκφραστεί καθαρά και διακριτά ανάμεσα στην πολιτική που υπερασπίζεται την προσαρμογή στις αντιλαϊκές ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις της ΕΕ και στην πολιτική που αναγνωρίζει στον ελληνικό λαό, στον κάθε λαό το δικαίωμα να αποφασίζει για το ποια ανάπτυξη, γενικότερα, κοινωνική εξέλιξη τον υπηρετεί και να υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του.

Η λύση του οικονομικού προβλήματος για τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις είναι λύση του προβλήματος της ιδιοκτησίας και βεβαίως λύση του προβλήματος της εξουσίας, προς όφελος του λαού.
Θεμελιώδης αρχή της οικονομικής πρότασης του ΚΚΕ είναι ότι η κοινωνική εργασία είναι η μόνη πηγή παραγωγής νέου προϊόντος, επομένως και το αποτέλεσμά της είναι κοινωνικός πλούτος που διανέμεται ανάλογα με την προσφορά εργασίας και τις κοινωνικές ανάγκες. Αυτή η θεμελιακή σχέση κοινωνικής εργασίας - κοινωνικής ιδιοκτησίας - κοινωνικής κατανομής του κοινωνικού προϊόντος θέτει στην αντιμονοπωλιακή αντιιμπεριαλιστική συσπείρωση και πάλη, σε δυνάμεις που μπορεί να βλέπουν με διαφορετικό τρόπο το μέγεθος των επιβιώσεων της ατομικής ιδιοκτησίας, το δρόμο για την κατάκτηση, τη διατήρηση της εξουσίας. Ομως και σε δυνάμεις που έτσι και αλλιώς βρίσκονται υπό τη συνεχή πίεση και τάση καταστροφής από το μεγάλο κεφάλαιο, τα μονοπώλια και τις πάσης φύσεως ενώσεις τους.

Δεν αρνούμαστε τη δυνατότητα κοινωνικών κατακτήσεων στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, με τον όρο της όξυνσης της ταξικής πάλης. Η απόσπαση όμως όποιων κατακτήσεων θα είναι πίσω από τις ανάγκες, θα είναι προσωρινές. Βλέπουμε αυτές τις δυνατότητες ως εφαλτήριο για νέους αγώνες και όχι ως εναλλακτικές λύσεις.
Βάθρα της οικονομικής πρότασης του ΚΚΕ είναι:

Πρώτο: Η κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας και η κεντρικά σχεδιασμένη με κάθετη διακλάδωση οργάνωση/διεύθυνση της παραγωγής που υπηρετεί την κατανομή, με κίνητρο τη λαϊκή ευημερία.
Δεν μπορούν αλλιώς να εξαλειφθούν οι παράγοντες που γεννούν την ανεργία σε μαζική κλίμακα, που αποκλείουν τη σταθερή δουλιά με ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και αμοιβής, δωρεάν παροχή κοινωνικών υπηρεσιών.

Δεύτερο: Ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος, που ασκείται σε όλη την κλίμακα οργάνωσης/διεύθυνσης της παραγωγής και κατανομής.

Τρίτο: Η συνεταιριστική οργάνωση εκεί όπου είναι ακόμα περιορισμένος ο κοινωνικός χαρακτήρας της εργασίας, επομένως και η ανάπτυξη των χρησιμοποιούμενων μέσων παραγωγής.

Τέταρτο: Η συνδυασμένη χρήση κριτηρίων, ώστε ο κεντρικός σχεδιασμός να ανταποκρίνεται στις νέες κοινωνικές ανάγκες, στη σταδιακή εξάλειψη των κληροδοτημένων περιφερειακών ανισομετριών, των κληροδοτημένων προβλημάτων από την ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον.

Πέμπτο: Η προστασία της εγχώριας παραγωγής από τον εξωτερικό καπιταλιστικό ανταγωνισμό. Ειδικά σ' εκείνους τους τομείς όπου υπάρχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα, διασφαλίζουν το βιοτικό επίπεδο του λαού, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και στηρίζουν πολιτικές απεξάρτησης από ιμπεριαλιστικές ενώσεις και δεσμεύσεις.

Απαιτούνται εκ βάθρων αλλαγές, ανατροπές στο συσχετισμό δυνάμεων, στην οργάνωση, στη μαχητικότητα, στον προσανατολισμό των κοινωνικών αγώνων. Στις μορφές αντίστασης, σύγκρουσης και ρήξης του Μετώπου της εργατικής τάξης με τα μεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου ενάντια στην εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, στις ξένες βάσεις στην Ελλάδα, στους κατασταλτικούς μηχανισμούς τύπου Σένγκεν, στον Ευρωστρατό και στο Ευρωσύνταγμα.
Μόνο σε αυτή τη γραμμή συσπείρωσης, πάλης, πολιτικής συνείδησης και εκλογικής έκφρασης οι εργαζόμενοι, η πλειοψηφία των νέων και των γυναικών, τα προοδευτικού προσανατολισμού κινήματά τους, το αγροτικό και το συνδικαλιστικό κίνημα των ΕΒΕ μπορούν να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους και να έχουν κατακτήσεις σε μια προοπτική.

Καταλαβατε τι θελω και τι δε θελω να πω ή το συνεχιζουμε?

[Karaμazoβ]

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΟΥΜΕ ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ... ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ

Don’t cry for us, Argentina!

Γιώργος Κύρτσος
07-05-2010


Πληθαίνουν στα έγκυρα διεθνή ΜΜΕ οι αναλύσεις που παρομοιάζουν την Ελλάδα με την Αργεντινή. Για πολλούς αναλυτές έχουμε σταματήσει να είμαστε ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης που πρέπει να ενισχυθεί και τείνουμε να μετατραπούμε σε μια ευρωπαϊκή Αργεντινή.

Το ιστορικό προηγούμενο

Η Αργεντινή πέρασε μια μεγάλη οικονομική περιπέτεια την περίοδο 2000-2002. Οδηγήθηκε σε δημοσιονομική και οικονομική ασφυξία εξαιτίας της σύνδεσης, κατά τη δεκαετία του ’90, του εθνικού της νομίσματος με το δολάριο ΗΠΑ. Το 2000 ξεκίνησε ένα δρακόντειο πρόγραμμα εξυγίανσης υπό την αιγίδα του ΔΝΤ, για να το εγκαταλείψει στη συνέχεια, μόλις έγινε φανερό πως αυτό οδηγούσε στη μεγάλη πτώση της οικονομίας και στην αποσύνθεση της κοινωνίας.

Η χώρα μπήκε σε περίοδο πολιτικής αναταραχής και τελικά αποφασίστηκε να τιμήσει μόνο το 25% των υποχρεώσεών της προς τους πιστωτές, που έφταναν τα 95 δισεκατομμύρια δολάρια. Η στάση πληρωμών που ακολούθησε και δεν προηγήθηκε του υποτιθέμενου προγράμματος εξυγίανσης οδήγησε, όπως ήταν φυσικό, στη σχετική διεθνή οικονομική απομόνωση της Αργεντινής, η οποία συνεχίζεται, ως ένα βαθμό, και σήμερα.

Η σειρά μας;

Μια ματιά στο περιεχόμενο του μνημονίου που έγινε χθες, με την ψήφο των περισσότερων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, των βουλευτών του ΛΑΟΣ και της κ. Μπακογιάννη, νόμος του κράτους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ελληνική οικονομία θα βρεθεί αντιμέτωπη με ανάλογες με την Αργεντινή καταστάσεις. Το πολυσυζητημένο μνημόνιο είναι ένας τηλεφωνικός κατάλογος σκληρών έως ισοπεδωτικών μέτρων, που πρέπει να εφαρμοστούν σε χρόνο-ρεκόρ. Υποδεικνύει στην κυβέρνηση Παπανδρέου τι πρέπει να κάνει κάθε τρίμηνο, ουσιαστικά μέχρι το τέλος της τετραετίας, υπό την εποπτεία της λεγόμενης τρόικας των εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και στην ελάχιστα πιθανή περίπτωση που ο τηλεφωνικός κατάλογος των μέτρων που υιοθέτησε η κυβέρνηση Παπανδρέου εφαρμοστεί γρήγορα και αποτελεσματικά, η ελληνική οικονομία θα βυθιστεί στην ύφεση και θα συνεχιστεί η υπερχρέωση της χώρας. Σήμερα χρωστάμε το 115% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος μας, στα τέλη του 2014 θα χρωστάμε σύμφωνα με το... σχέδιο σωτηρίας το 150% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος. Ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναθεωρεί τις εκτιμήσεις της προς το χειρότερο και κάνει λόγο για μείωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 4% το 2010 και αύξηση της ανεργίας στο 12% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ χειρότερα απ’ ό,τι τα περιγράφει ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν.

Εύστοχες δηλώσεις

Η Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρτσνερ έκανε την ακόλουθη δήλωση σε σχέση με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού: «Οι εικόνες από τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα για την οικονομική κρίση είναι παρόμοιες με τα γεγονότα που συνέβησαν στην Αργεντινή το 2001, όταν η χώρα δεν μπόρεσε να πληρώσει το χρέος της, ύψους 95 δισ. δολαρίων. Η συνταγή που προτείνεται από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την περικοπή των δαπανών είναι παρόμοια με εκείνη που εφάρμοσε η Αργεντινή. Οι διεθνείς δανειστές, που εξακολουθούν να προτείνουν τις ίδιες συνταγές, ακόμη δεν μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει στον κόσμο». Το πιθανότερο σενάριο, με βάση το απαράδεκτο περιεχόμενο του μνημονίου και την αρνητική δυναμική που αναπτύσσεται, είναι ότι θα οδηγηθούμε στη χρεοκοπία ύστερα από την εφαρμογή ενός αντιπαραγωγικού προγράμματος λιτότητας. Don’t cry for us, Argentina, είμαστε σε τελική ανάλυση άξιοι της μοίρας μας.


www.citypress.gr

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες προτιμούν το πακέτο στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ, έστω κι αν αυτό συνοδεύεται από μέτρα λιτότητας, από τη χρεοκοπία και δηλώνουν πρόθυμοι να κάνουν θυσίες ώστε να επιλυθεί η κρίση, σύμφωνα με δημοσκόπηση της ALCO που δημοσιεύεται στο «Πρώτο Θέμα».

Το ερώτημα που τέθηκε στους 1.000 συμμετέχοντες ήταν: «Είστε υπέρ του προγράμματος ΕΕ-ΔΝΤ που αποσκοπεί στη διάσωση της χώρας ή υπέρ της απόρριψής του με κίνδυνο χρεοκοπίας;»

Σύμφωνα με την ALCO το 54.2% απάντησαν ότι είναι υπέρ του πακέτου και το 33,2% κατά, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι η χώρα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει.

Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν επίσης: «Πιστεύεται ότι η οικονομική κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί με περισσότερες θυσίες ή με περισσότερες απεργίες και διαδηλώσεις;»

Το 51,4% απάντησε ότι η απάντηση είναι οι θυσίες και το 28% ότι η απάντηση είναι οι απεργίες και οι διαδηλώσεις.

Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε μεταξύ 5 και 7 Μαΐου.

Σε αντίστοιχη δημοσκόπηση της ίδιας εταιρείας την περασμένη εβδομάδα, το 51,3% είχε απαντήσει ότι θα κατέβει στους δρόμους αν ανακοινωθούν περισσότερα μέτρα λιτότητας, ενώ το 33,1% ήταν έτοιμοι να κάνουν περισσότερες θυσίες.

Πηγή: Reuters

αλητες δημοσκοποι!!

[Karaμazoβ]

Δεν ξέρω αν ειναι "παπαγαλάκια" αλλα πληθαίνουν οι φωνές που λένε οτι η χρεωκοπία είναι πολύ πιθανή, με το ΔΝΤ ή χωρις. Σαν την Αργεντινη...


Η ελληνική πτώχευση και η διάλυση της Ευρωζώνης
07:11 - Πέμ 06/05/2010, tvxsteam

Tην ώρα που 150.000 Έλληνες διαδηλωτές έλεγαν «όχι» στο διεθνές σχέδιο «διάσωσης» της χώρας, σε μια μαζική διαδήλωση με θλιβερή κατάληξη τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων της Marfin Egnatia Bank, επιφανείς οικονομολόγοι λένε το δικό τους «όχι» στα… μαθηματικά του σχεδίου διάσωσης, υποστηρίζοντας ότι οδηγεί αναπόφευκτα τη χώρα σε χρεοκοπία και την Ευρωζώνη σε ισχυρές διαλυτικές πιέσεις.

Οι Γερμανοί τραπεζίτες λένε από την πλευρά τους το δικό τους «όχι» σε σενάρια παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με μέτρα που θα ισοδυναμούν με μαζική εκτύπωση χρήματος για την έξοδο της Ευρωζώνης από την παρούσα κρίση υπερχρέωσης, παρότι αυτήν ακριβώς την οδό ακολουθούν εδώ και πολύ καιρό η Fed και η Τράπεζα της Αγγλίας.

Ο Άξελ Βέμπερ, εκπρόσωπος της Μπούντεσμπανκ στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ και πιθανότερος διάδοχος του Ζαν Κλωντ Τρισέ, δήλωσε χθες σε ομιλία του στην Στουτγκάρδη, ότι «η θεμιτή επιδίωξη της αποφυγής φαινομένων μετάδοσης της κρίσης στο ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα δεν δικαιολογεί τη χρήση όλων των μέσων πολιτικής. Μέτρα που καταστρέφουν τις θεμελιώδεις αρχές της νομισματικής ένωσης και την εμπιστοσύνη των πολιτών θα ήταν εσφαλμένα και μακροπρόθεσμα θα είχαν υψηλότερο κόστος για την οικονομία».

Αυτή ήταν η δογματική απάντηση των Γερμανών τραπεζιτών στο όλο και πιεστικότερο αίτημα αρκετών παραγόντων της αγοράς, να παρέμβει η ΕΚΤ με μαζικές αγορές ελληνικών και άλλων περιφερειακών ομολόγων της Ευρωζώνης, προκειμένου να σταθεροποιήσει το σύστημα, όπως έχουν κάνει ήδη η Τράπεζα της Αγγλίας και η Fed, που δεν έχουν τις ίδιες ιδεολογικές εμμονές κατά των μέτρων μείωσης του χρέους μέσω γενναίων δόσεων πληθωρισμού, όπως έχουν για ιστορικούς λόγους οι Γερμανοί ομόλογοί τους, επειδή η Γερμανία είχε στη διάρκεια του 20ου αιώνα δύο επώδυνα επεισόδια υπερπληθωρισμού.

Πάντως, επιφανείς οικονομολόγοι απορρίπτουν τη γερμανική συνταγή της παροχής δανείων με σχετικά υψηλό κόστος στην Ελλάδα και την επιβολή ακραίας πολιτικής λιτότητας. Ο Γουίλεμ Μπούιτερ, πρώην στέλεχος της Τράπεζας της Αγγλίας, σύμβουλος της ΕΚΤ και τώρα κορυφαίος οικονομολόγος της Citigroup, τονίζει ότι στην πραγματικότητα οι αποφάσεις της περασμένης Κυριακής δεν οδηγούν στη σωτηρία της χώρας, αλλά σε μια επώδυνη διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους, που μετατίθεται χρονικά το 2011, αντί να γίνει στην παρούσα φάση.

Ο ίδιος λέει, σε σημείωμα που μοίρασε σε πελάτες της Citigroup, ότι αυτό δεν αποτελεί δική του πρόβλεψη, αλλά ότι οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί: «μια αναδιάρθρωση του χρέους με μείωση της παρούσας αξίας του έγινε αναπόφευκτη, όταν οι χώρες της Ευρωζώνης αποφάσισαν να δανείσουν την Ελλάδα με κόστος 300 με 400 μονάδες υψηλότερο από την απόδοση των swaps ίδιας διάρκειας».

Κίνητρο για στάση πληρωμών…

Η απόφαση της Κυριακής είναι γεμάτη λάθη, κατά τον Μπούιτερ, καθώς η Ελλάδα υποχρεώνεται να κάνει δραματικές δημοσιονομικές περικοπές για να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα το 2013, όταν πια το χρέος της θα έχει φθάσει το 150% του ΑΕΠ. Ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που δεχθούν τότε οι αγορές να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα με κόστος περίπου 5%, όσο θα είναι και το κόστος άντλησης χρηματοδοτήσεων από το διεθνή μηχανισμό, πάλι η χώρα θα πρέπει να πληρώνει το 7% του ΑΕΠ μόνο για τους τόκους του χρέους, με συνέπεια να οδηγείται σε οικονομική στασιμότητα διαρκείας. «Η μόνη διέξοδος θα ήταν μια μαζική έκρηξη παγκόσμιας ζήτησης για ούζο και φέτα», λέει ειρωνικά ο Μπούιτερ.

Έτσι, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι κάνουν ελκυστική για την Αθήνα τη στάση πληρωμών: ο συνδυασμός εξαιρετικά υψηλού χρέους και μηδενικών τρεχουσών δανειακών αναγκών «είναι ακριβώς οι συνθήκες που κάνουν τη στάση πληρωμών απόλυτα λογική συμπεριφορά μιας χρεωμένης χώρας», σημειώνει χαρακτηριστικά. Με απλά λόγια, αν η ελληνική κυβέρνηση έχει το 2013 καταφέρει να καλύπτει τα τρέχοντα έξοδά της, πλην τόκων, χωρίς να δανείζεται, για ποιο λόγο να συνεχίσει μια αδιέξοδη προσπάθεια δανεισμού για να πληρώνει τους τόκους του χρέους και να μην σταματήσει την εξυπηρέτησή του, ζητώντας… θυσίες από τους κατόχους ομολόγων;

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι οι αγορές θα ενσωματώσουν αυτό τον κίνδυνο αθέτησης πληρωμών στη στάση τους έναντι της Ελλάδας και δεν θα δανείζουν τη χώρα ούτε μετά το 2012, όπως υπολογίζουν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Έτσι, αντί να μπορέσει η χώρα από το 2012 να επανέλθει στις αγορές για δανεισμό, θα επανέλθουν αντίθετα οι ισχυρές πιέσεις να παραταθεί επ’ αόριστον η διεθνής χρηματοδότηση, καθώς τα κόστη δανεισμού από τις αγορές θα είναι απαγορευτικά γι την Ελλάδα. Παρότι, λοιπόν, το κόστος του 5% είναι χαμηλότερο από το τρέχον κόστος δανεισμού της Ελλάδας από τις αγορές, δεν παύει να είναι εξαιρετικά υψηλό και να καθιστά μη βιώσιμη την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους.

Όσο περισσότερο αργήσει το αναπόφευκτο «κούρεμα» των απαιτήσεων των πιστωτών της Ελλάδας, σύμφωνα με τον Μπούιτερ, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το «ψαλίδισμα»: σήμερα θα ήταν αρκετό ένα «κούρεμα» 30% για να γίνει βιώσιμη η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους, αλλά θα προκαλούσε μεγάλη πίεση για «ένεση» κεφαλαίων στις γερμανικές, τις γαλλικές και τις ελληνικές τράπεζες, γι’ αυτό και δεν το δέχθηκαν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, προτιμώντας με το διεθνές σχέδιο χρηματοδότησης να μεταφέρουν ένα μέρος των βαρών από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα, για να δώσουν περιθώρια ελιγμών στο τραπεζικό σύστημα.

Όμως, το «κούρεμα» των απαιτήσεων θα είναι αναπόφευκτο και πλέον το ποσοστό του 30% δεν θα είναι αρκετό για να γίνει βιώσιμη η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους. «Να περιμένετε ανακοινώσεις για την αναδιάρθρωση το 2011», καταλήγει στην ανάλυσή του ο Μπούιτερ, συνιστώντας ουσιαστικά στους πελάτες της Citigroup την πολιτικού της άμεσης αποχώρησης από την ελληνική αγορά ομολόγων, για να αποφύγουν τις πρόσθετες ζημιές.

Διαλυτικά φαινόμενα…

Σε μακροσκελές άρθρο του, το έγκυρο περιοδικό Risk Magazine παραθέτει πλήθος σεναρίων διάλυσης της Ευρωζώνης, υπό το βάρος της υπερχρέωσης των χωρών του Νότου. Όπως τονίζει το περιοδικό, η γερμανική συνταγή της ακραίας λιτότητας σε αυτές τις χώρες, ακόμη και αν θεωρητικά θα μπορούσε να μειώσει τα ελλείμματα είναι πολιτικά αδιέξοδη: στην Λιθουανία, όπου εφαρμόσθηκε η ίδια συνταγή, το ΑΕΠ μειώθηκε πέρυσι σχεδόν κατά 20% και τέτοια ποσοστά ύφεσης θα προκαλέσουν την εξέγερση των πληθυσμών των χωρών του Νότου (σ.σ.: το άρθρο συντάχθηκε πριν τα χθεσινά επεισόδια στην Αθήνα…).

Επιπλέον, τονίζει το περιοδικό, τα ακραία προγράμματα λιτότητας που επιδιώκει να επιβάλλει η Γερμανία, θα μειώσουν σε τέτοιο βαθμό το ΑΕΠ, που θα καταλήξουν βραχυπρόθεσμα σε υψηλότερους δείκτες ελλείμματος και χρέους προς το ΑΕΠ και σε υψηλότερα κόστη χρηματοδότησης από τις αγορές, που θα προκαλέσουν ασφυξία στις κυβερνήσεις.

Από την άλλη πλευρά, το κόστος μιας ελληνικής χρεοκοπίας, ή της χρεοκοπίας οποιασδήποτε άλλης περιφερειακής χώρας, θα ήταν καταστροφικό για την Ευρωζώνη, αφού θα προκαλούσε μαζική έξοδο κεφαλαίων από την αγορά ομολόγων. Ένα άλλο, εξίσου καταστροφικό σενάριο, θα ήταν η έξοδος χωρών με αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους τους από την Ευρωζώνη: ο Τζούλιαν Γουάισμαν, οικονομολόγος που έχει εργασθεί στην Τράπεζα της Αγγλίας, αναφέρει ότι θα ήταν εξαιρετικά υψηλό το κόστος της αποχώρησης, καθώς αν επιχειρούσε η ελληνική κυβέρνηση να δραχμοποιήσει τα χρέη θα κατέστρεφε το μεγαλύτερο μέρος του τραπεζικού συστήματος και θα οδηγούσε τη χώρα σε πλήρη διεθνή απομόνωση.

Ένα άλλο σενάριο για τις χώρες με τεράστιο εξωτερικό χρέος, θα ήταν η χρήση δύο νομισμάτων: του ευρώ για τις εξωτερικές συναλλαγές και ενός εθνικού νομίσματος για τις εσωτερικές πληρωμές. Σε κάθε περίπτωση, οι λύσεις που προτείνονται για την έξοδο της Ευρωζώνης από την κρίση υπερχρέωσης ούτε εύκολες είναι, ούτε σύντομα θα υπάρξει λύση. Όπως σημειώνει αναλυτής του Κάρνεγκι που μίλησε στο Risk Magazine, όλες οι μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών, από την κρίση της Ασίας μέχρι την τελευταία κρίση που κλιμακώθηκε με την κατάρρευση της Lehman, είχαν αρκετά στάδια και έριξαν πολλά «ντόμινο» πριν αρχίσει να ξεκαθαρίζει η έκβασή τους…

http://tvxs.gr/node/57845

[dnitsos]

[Karaμazoβ]

Ιός της Κυριακής: Η μετοχοποίηση της δημοκρατίας

13:21 - Κυρ 09/05/2010

Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται σε καθολική κρίση νομιμοποίησης. Η μονομερής ανατροπή του κοινωνικού συμβολαίου των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων κι ενός τμήματος των μικροαστικών στρωμάτων, και μάλιστα από μια κυβέρνηση που εξελέγη υποσχόμενη κεϊνσιανές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και φιλολαϊκής αναδιανομής των εισοδημάτων, έχει δημιουργήσει μια πραγματικά εκρηκτική κατάσταση.

Του Ιού της Κυριακής από την Ελευθεροτυπία, 9/5/2010

Το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία και μια κοινωνία που διαπιστώνει πως μετατρέπεται επ' αόριστον σε πειραματόζωο (με βάση τη γνωστή συνταγή του γαϊδάρου του Χότζα), δύσκολα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο.

Το μαζικό ξέσπασμα της περασμένης Τετάρτης, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών και τις βίαιες συγκρούσεις που τη συνόδευσαν, αποκάλυψε σε όλη της την έκταση αυτή την κρίση νομιμοποίησης.

Το πάνδημο πένθος για τα τρία αθώα θύματα της εγκληματικής επίθεσης με μολότοφ σε μια τράπεζα εν λειτουργία, και η προσχηματική επίκλησή του απ' όσους το είδαν σαν μια χρυσή ευκαιρία για να πνίξουν μια και καλή τις λαϊκές αντιδράσεις, δύσκολα μπορεί να κρύψει τη βασική είδηση της ημέρας.

Παρά την εμμονή των καναλιών να μιλάνε για «ειρηνική διαδήλωση» (σε αντιδιαστολή προς τα «έκτροπα»), στην πραγματικότητα, όπως διαπίστωνε όποιος βρισκόταν στο πεζοδρόμιο εκείνες τις ώρες, οι επιθετικές διαθέσεις αγκάλιαζαν το σύνολο σχεδόν όσων κατέβηκαν στους δρόμους. Αυτοί που όρμησαν στη Βουλή δεν ήταν τίποτα αντιεξουσιαστές, αλλά άνθρωποι που στην πλειονότητά τους δεν πρέπει να είχαν ξαναβρεθεί σε δυναμική διαδήλωση.

Πολλοί ρωτούσαν π.χ. «τι είναι αυτό που μας ρίχνουν» (εννοώντας τα δακρυγόνα), ενώ άλλοι διακήρυσσαν μεγαλόφωνα πως, για να τα βγάλουν πέρα με τα ΜΑΤ, την επόμενη φορά «πρέπει να κατεβούν με τα δίκανα». Και δεν ήταν καθόλου κουκουλοφόρος εκείνος ο εξηντάρης με το παλούκι ανά χείρας που, μέσα στους καπνούς των χημικών, εξηγούσε στο κινητό πως «αντί να πεθάνει στο σπίτι του από πείνα προτιμά να πεθάνει πολεμώντας μπροστά στη Βουλή».

Το σύνθημα «είμαστε χιλιάδες, είμαστε πολλοί, σήμερα θα μπούμε όλοι στη Βουλή» δεν το φώναζαν οι «αριστεριστές» αλλά χιλιάδες κόσμου από τα επίσημα μπλοκ των ΔΕΚΟ και της ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου. Οι κραυγές «κλέφτες-κλέφτες» και η προτροπή «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» έβγαιναν αυθόρμητα από χιλιάδες στόματα.

Ακρως ισοπεδωτικές και πολιτικά αντιδραστικές, αφού στόχος γίνονται όλοι συλλήβδην οι (εκλεγμένοι) «300» κι όχι οι κυβερνήσεις ή οι επιχειρηματίες στους οποίους αυτές έχουν υποταχθεί, οι τελευταίες αυτές κραυγές εκφράζουν κυρίως τη διάχυτη απογοήτευση από την πλήρη υποταγή των εκάστοτε κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών στις πολιτικές επιλογές που μας έφεραν ως εδώ.

Οι «έχοντες και κατέχοντες» (και οι επικοινωνιακές τους εκπροσωπήσεις) διαπιστώνουν έτσι την ανάγκη προετοιμασίας της εναλλακτικής λύσης, αναζήτησης δηλαδή του πολιτικού εκείνου προσωπικού που θα μπορούσε να διαχειριστεί την επώδυνη (για τα λαϊκά στρώματα) μετάβαση προς το άγνωστο. Οι σχεδιασμοί αυτοί δεν έχουν φυσικά τίποτα προδιαγεγραμμένο: τα αφεντικά ψάχνουν κι αυτά στα τυφλά για τη συνταγή που θα εκτρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε βολικές (γι' αυτά) κατευθύνσεις. Το παράδειγμα του Μπερλουσκόνι, στη γειτονική μας Ιταλία, είναι κάτι παραπάνω από εύγλωττο για το είδος του «επικοινωνιακού βοναπαρτισμού» στον οποίο μπορεί να καταλήξουν αυτές οι αναζητήσεις.

Προηγείται βέβαια η προετοιμασία του εδάφους, με τη διάχυση των ευθυνών σε όλους «τους πολιτικούς» (χωρίς ν' αμφισβητείται η ανάγκη μιας κεντρικής κυβέρνησης, και μάλιστα με στιβαρό χέρι) και την προληπτική καταστολή του «εσωτερικού εχθρού». Τα ηλεκτρονικά -κυρίως- ΜΜΕ, που ευλόγησαν το ξέφρενο πάρτι της Ολυμπιάδας, ύμνησαν τις στρατηγικές επιλογές των κυβερνήσεων Σημίτη-Καραμανλή και το τελευταίο εξάμηνο επέβαλαν (μέσα από ένα πρωτοφανές προπαγανδιστικό μπαράζ) το «μονόδρομο» της υποταγής στη δικτατορία των αγορών, αναδεικνύονται ξανά σε βασικούς μηχανισμούς της «αλλαγής καθεστωτικής φρουράς».

Ο νέος «εσωτερικός εχθρός»

Πρώτο βήμα είναι η προσπάθεια προληπτικής εξουδετέρωσης όσων φωνών θα μπορούσαν να «εκτρέψουν» τη λαϊκή δυσαρέσκεια προς μια ανεπιθύμητη (για το κεφάλαιο) κατεύθυνση.

Πρέπει να είναι κανείς κακόπιστος για να μη διαπιστώσει ότι, παρά τα όρια και τις αδυναμίες τους, οι δυνάμεις της αριστεράς μάς είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει για το πού οδηγούσε η «ισχυρή Ελλάδα» των τελευταίων δεκαετιών: είτε πρόκειται για το όργιο της «νόμιμης» διασπάθισης του δημόσιου πλούτου εν ονόματι του «εθνικού στόχου» της Ολυμπιάδας, είτε για το ταξικό περιεχόμενο της οικοδομούμενης «Ευρώπης των αγορών», πάντα υπήρχε κάποιος να σημάνει συναγερμό και να καλέσει σε αντίσταση.

Για τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς μας ηγεμόνες του «μεσαίου χώρου», οι φωνές αυτές ήταν «παλιομοδίτικες», «μίζερες», «προκατειλημμένες», «γραφικές». Σήμερα, που η ιστορική εξέλιξη τις δικαιώνει, οι ίδιοι μηχανισμοί τις αναγορεύουν πλέον (ή μάλλον ξανά) σε «επικίνδυνες» για την «εθνική μας επιβίωση».

Δεν είναι μόνο ο Γιώργος Καρατζαφέρης που, μετά τους «κουκουλοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ», ανακάλυψε τώρα πως και το ΚΚΕ «ό,τι δεν κατόρθωσε επί Γεωργίου Παπανδρέου του πρεσβυτέρου, το προσπαθεί και πάλι τώρα, επί Γεωργίου Παπανδρέου του νεωτέρου», με αποτέλεσμα να «απειλείται» όχι «μόνο η Οικονομία μας, αλλά ενδεχομένως η Δημοκρατία και το Σύνταγμα».

Τα περισσότερα κανάλια, μ' επικεφαλής το Σκάι, έσπευσαν κι αυτά να καταγγείλουν σε κάθε τόνο τους «παρεκτρεπόμενους» διαδηλωτές της περασμένης Τετάρτης σαν εθνικούς προδότες. Σε μια απίστευτη επίδειξη πολιτικής υποτέλειας, ο Πέτρος Ευθυμίου μας εξηγούσε το ίδιο βράδυ, από τις συχνότητες του Alter, πως ακόμη και η εικόνα μιας Αθήνας γεμάτης διαδηλωτές και ΜΑΤ είναι απαράδεκτη, αφού ενδεχομένως να μη συνάδει με τα κέφια κάποιου τουριστικού μεγαλοπράκτορα!

Από κοντά και μια μερίδα του τύπου. «Ουδείς μιλά για αυτούς που δεν οργανώνουν απλώς απεργίες, συχνά δίκαιες, αλλά στήνουν μηχανισμούς διάλυσης και χρεοκοπίας», ξεσπαθώνει στον «Ελεύθερο Τύπο» ο Αγαμέμνων Φαράκος (29/4). «Για αυτούς που εσκεμμένα διώχνουν στον αγύριστο κάθε επενδυτή, διώχνουν τους τουρίστες... Ολα τα προηγούμενα χρόνια έκλεισαν εσκεμμένα κάθε ξένη επένδυση, στο όνομα του αγώνα κατά της πλουτοκρατίας, ρίχνοντας χιλιάδες Ελληνες στην κόλαση της ανεργίας. Μια πραγματική 5η φάλαγγα κατά της Ελλάδας. Ισως καλά να πάθουμε, αφού τους αφήσαμε -νικημένους μάλιστα- να γράψουν αυτοί τη μεταπολεμική Ιστορία της Ελλάδας».

Ο Γιάννης Μαρίνος καταγγέλλει πάλι στο «Βήμα» (2/5) την ανοχή των κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ «στο διαβρωτικό και παραπλανητικό λαϊκισμό των κομμάτων της αριστεράς», που «προσβλέπουν πάντα στη βίαιη κατάληψη της εξουσίας, σε ανταγωνισμό με τους αναρχικούς»! Τώρα δε, «με την κυβέρνηση αδρανή και αδιάφορη να αφήνει να πολιορκούνται ακόμα και τα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος από το ΠΑΜΕ», μας διαβεβαιώνει, «βαδίζουμε προς το οικονομικό χάος και την κατάλυση της προβληματικής πια δημοκρατίας μας».

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και της ΟΛΜΕ, αποκαλύπτει στο «Πρώτο Θέμα» (2/5) ο Θέμος Αναστασιάδης, «εφαρμόζουν ένα εμπνευσμένο σχέδιο ολοκληρωτικής διάλυσης της χώρας ενόψει της παλινόρθωσης του (αν)ύπαρκτου κομμουνισμού. [...] Το γεγονός ότι η αριστερά, ανανεωτική ή μη, έχει 'φλιπάρει' και θέλει να τα κάνει όλα γης μαδιάμ μας αφήνει μόνο δυο επιλογές: Η πρώτη είναι να τους σπάσει κάποιος τον τσαμπουκά και να τους βάλει στη θέση τους, καθότι δεν εκπροσωπούν ούτε το 10% του ελληνικού λαού. Υπάρχει όμως κάποιος να τους βάλει στη θέση τους;»

Κι ο κατάλογος των εχθρών του έθνους μεγαλώνει: «Πόσοι "διαδηλωτές" επιστρατεύθηκαν, πόσες φορές, για να παραστήσουν τους "Οικολόγους" και να υπάρξει μεθοδευμένο σαμποτάζ κατά της ενεργειακής αυτονομίας της Ελλάδας;», αναρωτιέται ρητορικά ο Μάκης Δεληπέτρος στην «Απογευματινή (29/4). «Πόσοι "αναλυτές" έβαλαν κατά του "Ελληνικού Εθνικισμού'', ώστε να γίνει η χώρα τόπος ανάδειξης θεωριών χωρίς φανερό νόημα και να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός;»

«Εξωσυνταγματικές» επαγγελίες

Πρέπει, λοιπόν, να μπει τάξη. Πρωταγωνιστής στην καμπάνια για την επιβολή της αναδεικνύεται το συγκρότημα Αλαφούζου, με τις (γνωστές και από παλιότερες «αντιτρομοκρατικές» επιδόσεις τους) επώνυμες υπογραφές του.

Χαρακτηριστικό το πολυσυζητημένο άρθρο του Τάσου Τέλλογλου στο protagon.gr (28/4), όπου «διαπιστωνόταν» πως «ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης έχει παρέλθει» και σκιαγραφούνταν η επερχόμενη «νέα Μεταπολίτευση»: «Το πιθανότερο είναι ότι και η επόμενη θα έχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου;»

Το ψωμί βρίσκεται στον ιδιότυπο διάλογο που ακολουθεί, δίκην «σχολίων», μεταξύ του συγγραφέα και άλλων συντελεστών του ίδιου πόρταλ:

«Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου - του Χρυσοχοΐδη π.χ.;», αναρωτιέται ο Αρης Δαβαράκης, και ο Τέλλογλου σπεύδει να διευκρινίσει:

«Το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν. Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν κι εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν 'εκτός' ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα [να] κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτόφωρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς. [...] Ο Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης».

Και λίγο αργότερα προσθέτει, ως απάντηση στις διαμαρτυρίες πολλών αναγνωστών: «Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο κάθε λαός έχει τη δημοκρατία που του αξίζει».

Από μηχανής Θεός;

Αντιμέτωπος με τις αντιδράσεις που προκάλεσε η ωμή πρότασή του για συνταγματική εκτροπή, ο εισηγητής θα επιχειρήσει στη συνέχεια (1.5) να σχετικοποιήσει κάπως τα πράγματα. Ακόμη κι εκεί, ωστόσο, επιμένει στον προληπτικό περιορισμό των κινητοποιήσεων: «όλες οι συγκεντρώσεις πρέπει να εγκρίνονται από την αστυνομία».

Οι αυταρχικές λύσεις θέλουν ωστόσο και τον «γκουρού» τους - που, κατά κανόνα, είναι είτε κάποιος αντιδημοφιλής πολιτικός (βλ. Μεταξάς, Μαρκεζίνης) είτε κάποιος εξωκοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του «επιχειρηματικού κόσμου». Τα περασμένα χρόνια, κάποιοι μας πρότειναν σαν σωτήρα τη «δυναμική» Γιάννα Αγγελοπούλου, που τελικά αποδείχθηκε ικανή να ξετινάξει το δημόσιο ταμείο με τη «λαμπρή» Ολυμπιάδα της. Σήμερα, τα βλέμματα φαίνεται να επικεντρώνονται στο πρόσωπο ενός άλλου πολυσυζητημένου επιχειρηματία: του Ανδρέα Βγενόπουλου της Marfin.

«Ο θυμός της μεσαίας τάξης είναι σήμερα βουβός, αλλά το φθινόπωρο θα γίνει οξύς και κανείς δεν ξέρει πώς θα εκδηλωθεί», εκτιμούσε πρόσφατα ο Αλέξης Παπαχελάς («Καθημερινή» 21.4). «Κάποιοι έμπειροι προβλέπουν ότι τον επόμενο χειμώνα θα είναι λίγοι οι ενεργοί πολιτικοί που θα μπορούν να κυκλοφορούν στο δρόμο χωρίς τον κίνδυνο προπηλακισμού». Εξ ου και η ανάγκη για καναλιζάρισμα αυτής της οργής στη «σωστή» κατεύθυνση:

«Ο κόσμος διψάει για δημόσια πρόσωπα που τα λένε 'χύμα', που μοιάζουν έτοιμα να σπάσουν αβγά και έχουν μια πλατφόρμα πολιτικής κάθαρσης. [...] Ο Βγενόπουλος μπορεί να πείθει ή να ακούγεται μονοδιάστατος και απλοϊκός, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η δίψα της κοινωνίας για νέα πρόσωπα που είναι ή δείχνουν ότι είναι έτοιμα να τα βάλουν με το υπάρχον σύστημα και να εκφράσουν ένα μη ξύλινο πολιτικό λόγο».

Εξίσου σαφής είναι, στην ίδια εφημερίδα, ο Σταύρος Λυγερός (25.4): «Η λαϊκή δυσαρέσκεια συνεχώς συσσωρεύεται και οξύνεται, απειλώντας να συμπαρασύρει το πολιτικό σύστημα. Η Ν.Δ. δεν αποτελεί εναλλακτική λύση. Πληρώνει το βαρύ τίμημα των "αμαρτιών" της κυβέρνησης Καραμανλή». Ευτυχώς, όμως, «υπάρχει το ενδεχόμενο πρωτοβουλίας εκτός πολιτικού συστήματος. Εδώ και καιρό ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ανδρέας Βγενόπουλος αρθρώνει πολιτικό λόγο. Αν και ο ίδιος το αρνείται, πολλοί είναι εκείνοι που προεξοφλούν ότι προετοιμάζει το έδαφος για κάθοδο στον πολιτικό στίβο. Οπως χαρακτηριστικά δήλωσε στην 'Κ' παλαίμαχος πολιτικός, 'στο σημείο που έχουμε φθάσει αν βρεθεί μια ομάδα αξιόπιστων προσωπικοτήτων και συγκροτήσει όχι κόμμα αλλά επιτροπή εθνικής σωτηρίας, δεν θα χρειαστεί να πει πολλά στον λαό για να τον προσελκύσει, προβάλλοντας ένα πρόγραμμα αναγέννησης».

Τη σκυτάλη της ακατάσχετης υμνωδίας παίρνει, στο φύλλο της 2.5, ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς: «δείγμα ανθρώπινης ποιότητας και ηγετικού χαρίσματος στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, έξω από τις συντεχνίες των επαγγελματιών της πολιτικής», γράφει, η συνέντευξη Βγενόπουλου στο Σκάι «για τους νοήμονες Ελληνες ήταν σημάδι ελπίδας».

Από κοντά ο Αρης Δαβαράκης στο protagon.gr (21.4), παλιός συμμαθητής του επιχειρηματία σε «Ιδιωτικόν Εκπαιδευτήριον» του Παλαιού Ψυχικού, αλλά κι ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος που καλωσορίζει με το δικό του τρόπο το νέο εθνοσωτήρα, συνδέοντας την τελευταία συνέντευξή του με την επέτειο της 21ης Απριλίου: «Τότε τα τανκς του Παπαδόπουλου, τώρα τα... MIG του Βγενόπουλου. 43 χρόνια μετά, η Ιστορία θα επαναληφθεί με διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικά μέσα, αλλά με τον αυτό σκοπό: τη Σωτηρία του Τόπου!» Η zougla.gr και η «Veto» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αναγορεύουν τέλος τον επιχειρηματία στον «καταλληλότερο να διαχειριστεί τα οικονομικά της χώρας» (2.5).

Κέρδη uber alles

Τι ακριβώς όμως «επαγγέλλεται» ο προβαλλόμενος ως νέος μας «σωτήρας»; Ενα πρώτο δείγμα μάς το έδωσε η ανακοίνωσή του την περασμένη Τετάρτη, με αφορμή το φόνο των τριών «συναδέλφων» του: ένα ωμό πολιτικό μανιφέστο κατά των «διαδηλωτών και αναρχικών» που «πολιορκούσαν το κατάστημά του», των «ηθικών αυτουργών που δεν θα τιμωρηθούν ποτέ» και των «ξύλινων πολιτικών λόγων», με αρκετά προφανές το διαταύτα.

Επί της οικονομίας όμως; Αν παρακάμψουμε διάφορα σχόλια γενικής φύσης, που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε εγγράμματος διέθετε τον ίδιο άπλετο τηλεοπτικό χρόνο (και την ευμένεια των παρουσιαστών), οι απόψεις Βγενόπουλου είναι επί της ουσίας η εξής μία: κάτω τα χέρια από τα κέρδη μας.

«Η λέξις επιχειρηματικότητα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι νεκρή», εξηγούσε στους Παπαδημητρίου-Παπαχελά (20.4). «Καταρχήν ξεκινάμε από τη δαιμονοποίηση του κέρδους. Υπάρχει μια θεμιτή απόδοση, πόσο να πούμε, να πούμε ότι είναι 10%, 11%; Μέχρι εκεί το κεφάλαιο πρέπει να το χαϊδεύεις, να το προστατεύεις, να απαντάς στα τηλέφωνα αν είσαι υπουργός, να το βοηθάς με τα φαινόμενα της γραφειοκρατίας, να το βοηθάς. Και από κει και πάνω που αρχίζουνε τα υπερκέρδη, να του βάζεις τη φορολογία».

Οσο για επενδύσεις, πρέπει να τις βάλουν όχι οι ιδιώτες αλλά... το κράτος: «Δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση παρά να πάμε σε μια μορφή κρατικού καπιταλισμού, τουλάχιστον για μια περίοδο έως ότου αποκατασταθούν ορισμένες ισορροπίες στην αγορά» (Alter 22/2). Κι αν το τελευταίο έχει στεγνώσει, πάντα υπάρχει κάτι για ξεπούλημα: «Υπό την μορφή των ρευστών προφανώς δεν υπάρχουν» χρήματα, «υπό την μορφή της ακίνητης περιουσίας όμως μπορεί να υπάρξουν». Αλλωστε, «το ΔΝΤ έχει περάσει και από την Ουγγαρία και τα αποτελέσματα ήταν μια χαρά».

Προϋπόθεση για μια τέτοια πορεία αποτελεί όμως η πλήρης άλωση του κρατικού μηχανισμού από υπαλλήλους (κυριολεκτικά) του κεφαλαίου: «Οι άνθρωποι που πρέπει να μπούνε στην πολιτική πρέπει να είναι άνθρωποι νεότεροι. Εμείς στον δικό μας όμιλο -που δεν αμφιβάλλω ότι αυτό γίνεται και σε άλλους ομίλους- έχουμε 20 στελέχη πρώτης γραμμής, τα οποία είναι μεταξύ 35 και 45, όπου ο καθένας από αυτούς θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος από τους περισσότερους υπουργούς».

Προθέσεις σαφείς και ξεκάθαρες. Ευτυχώς, όμως, η Ιστορία δεν γράφεται αποκλειστικά και μόνο με βάση τα σενάρια των «από πάνω» (ή κάποιων μερίδων τους), αλλά και απ' αυτό που κάποιοι «παλιομοδίτες» εξακολουθούν ν' αποκαλούν έκβαση της ταξικής πάλης...


http://tvxs.gr/node/58068

[Karaμazoβ]

εν ολίγοις η Ελλαδα, συμφωνα με το αρθρο βρίσκεται σε κατάσταση 1967, αλλα η λύση για το κατεστημένο δεν μπορεί να έρθει πια με τα τανκς, αλλα με τον μπερλουσκονισμό...

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=931796

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

ξεχασα να πω τι να προσεξετε:
την ημερομηνια βρε παιδια..........
3 δεκεμβρη 2008

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

Εκθεση προοδου του ΥΠΟΙΚ προς την κομισιον
http://www.minfin.gr/content-api/f/binaryChannel/minfin/datastore/21/c4/b1/21c4b13f5a627903473059641f6a8e8304cf3cf6/application/pdf/Report_136_Greece_July2010.pdf

+

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11379&subid=2&pubid=25778948

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

http://www.prin.gr/2010/10/anadiarthrosi.html

Νέο μνημόνιο, για πάντα η λιτότητα
Αναδιάρθρωση χρέους με σφραγίδα ΔΝΤ
ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ

Βόμβα μεγατόνων έσκασε την πρωί της Δευτέρας από την Ουάσινγκτον, τουλάχιστον για όσους εξακολουθούν ακόμη και τώρα να παίρνουν στα σοβαρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, με αφορμή τις δηλώσεις του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο πρακτορείο Μπλούμπεργκ πως «το Ταμείο είναι έτοιμο να παρατείνει την αποπληρωμή των δανείων στην Ελλάδα». Ο Ντομινίκ Στρος Καν χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές είπε αυτό που ήταν ηλίου φαεινότερο εδώ και μήνες: Ότι σχεδιάζεται επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας – αυτό, λέγεται αναδιάρθρωση του χρέους!

Η είδηση δεν αποτέλεσε έκπληξη. Διεθνή έντυπα όπως η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς αναφέρθηκαν πολλές φορές τις τελευταίες εβδομάδες σε συζητήσεις που διεξάγονται μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του μισητού διεθνούς οργανισμού για την τροποποίηση των όρων αποπληρωμής των δανείων. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση ακόμη και την Τρίτη και την Τετάρτη το διέψευδε. Για την ακρίβεια σε άλλα μέσα το διέψευδε και σε άλλα το επιβεβαίωνε. Άλλοι κυβερνητικοί έσκιζαν τα ιμάτιά τους ότι δεν υπάρχει περίπτωση για κάτι τέτοιο κι άλλοι το άφηναν ανοιχτό.

Η πραγματικότητα είναι γνωστή από την πρώτη μέρα που δόθηκε στη δημοσιότητα το Μνημόνιο της ντροπής που υπέγραψαν με το ΔΝΤ και την ΕΕ οι οσφυοκάμπτες του ΠΑΣΟΚ με πρώτους και καλύτερους τον Γιωργάκη και τον Παπακωνσταντίνου: Τα νούμερα δεν βγαίνουν! Το ελληνικό δημόσιο είναι φύσει και θέσει αδύνατο να ανταποκριθεί στους όρους που τέθηκαν στο μνημόνιο και συγκεκριμένα στο χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ. Για την ακρίβεια το 2014, που με βάση το Μνημόνιο θα είναι η πρώτη χρονιά κατά την οποία η Ελλάδα δεν θα λάβει ρευστό από τον περίφημο «μηχανισμό στήριξης», λήγουν παλιότερα δάνεια ύψους 41 δισ. ευρώ και δάνεια της τρόικας ύψους 29 δισ. Το 2015 λήγουν ομόλογα ύψους 37 δισ. και δάνεια της τρόικας ύψους 39 δισ. ευρώ. Αθροίζοντας όλα τα παραπάνω το αποτέλεσμα είναι πως στην διετία το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να βρει για να πληρώσει ή να αναχρηματοδοτήσει την λήξη δανείων ύψους 146 δισ. Στην πραγματικότητα το ποσό θα είναι πολύ μεγαλύτερο επειδή, μετά βεβαιότητας, οι δανειακές ανάγκες θα αυξηθούν και με τα δισεκατομμύρια εκείνα που θα ζητήσει το δημόσιο για να καλύψει τα τρέχοντα ελλείμματά του. Κάθε άλλο παρά αυθαίρετη επομένως είναι η σπουδή του ΔΝΤ να ανοίξει και δημοσίως το θέμα της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και φυσικά των συμπαρομαρτούντων: της διαιώνισης των εξοντωτικών προγραμμάτων λιτότητας για τους εργαζομένους και της παράτασης πολύ πέραν του 2020 του ειδικού καθεστώτος που επιβλήθηκε την άνοιξη με αφορμή την προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ.

Οι μέχρι τώρα επιτυχίες της κυβέρνησης και των τραπεζιτών στην προώθηση της πιο ταξικής οικονομικής πολιτικής που έχει επιβληθεί την μεταπολεμική περίοδο άνοιξαν τον δρόμο και στη συζητούμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, που επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα θα συνοδευτεί από νέα κύματα λιτότητας και φιλο-επιχειρηματικών παρεμβάσεων όπως δείχνει ο νόμος για την επιτάχυνση των επενδύσεων και το νέο «Μνημόνιο των ΔΕΚΟ».

Επιδίωξη του ΔΝΤ ήταν να αποκλειστεί το ενδεχόμενο «κουρέματος» των ελληνικών ομολόγων

Η σπουδή του ΔΝΤ να ανοίξει ωστόσο το θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους δεν είναι τόσο αθώα, όπως φαίνεται από την πρώτη ματιά. Κατ’ αρχάς δεν αποτελεί επιβράβευση της κυβέρνησης, όπως έσπευσε να διαβεβαιώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βαφτίζοντας το ψάρι κρέας. Η προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να παρουσιάσει την συζήτηση ως ανταμοιβή των αγορών για τις προσπάθειες της κυβέρνησης συνιστούν προκλητική αντιστροφή της πραγματικότητας καθώς δείχνει ότι τον Μάη όταν συμφωνούσαν για την αποπληρωμή των συγκεκριμένων δόσεων το 2014 και το 2015… δεν ήξεραν τι υπέγραφαν.

Τα στελέχη του ΔΝΤ από την άλλη, στο ρόλο των… παιδιών του φρονίμου, τρέχουν να προλάβουν προκειμένου να εξασφαλίσουν έναν διακανονισμό με όσο το δυνατό καλύτερους όρους. Ας δούμε τις εναλλακτικές, δοθέντος ότι τα ποσά που θα πρέπει να αποπληρώσει ή να αναχρηματοδοτήσει η Ελλάδα ξεπερνούν σε κάθε περίπτωση τις δυνάμεις της. Η κυβέρνηση τον Μάη μπροστά στο πρωτεύον που ήταν να αποφευχθεί ο υπαρκτός κίνδυνος της άμεσης στάσης πληρωμών με μια απερίγραπτη δουλικότητα ούτε έβλεπε τι υπέγραφε, αποδεχόμενη χωρίς την παραμικρή ένσταση να αποπληρώσει ό,τι ζητήσουν ΔΝΤ και ΕΕ και υπό όποιους όρους το ζητήσουν. Παρότι προσέλαβε την γαλλική Λαζάρ για να επεξεργάζεται σχέδια Β, Γ, Δ, κ.α. στις προθέσεις της ήταν να οδεύσουμε στο 2014 και το 2015 σαν πρόβατα για σφαγή. Καθώς, αν δεν άνοιγε το θέμα ο Ντομινίκ Στρος Καν, δείχνοντας πώς το ΔΝΤ είναι που κάνει κουμάντο σε όλο αυτό το όργιο παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, δεν θα μαθαίναμε τίποτε. Το ΠΑΣΟΚ επομένως έθαβε το θέμα για να μην χρεωθεί το φιάσκο. Γιατί, αν κάτι αποδεικνύει η συζητούμενη αναδιάρθρωση είναι πως το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Έχει καταστεί δηλαδή πλέον μη εξυπηρετήσιμο. Επ’ αυτού όμως παρακάτω. Το ΠΑΣΟΚ επομένως το έκρυβε μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, όπως ακριβώς έκανε και πέρυσι αφήνοντας τα πράγματα να φθάσουν στο «και πέντε» έτσι ώστε ένα νέο μνημόνιο – σφαγείο να εμφανιστεί για μια ακόμη φορά ως μονόδρομος!

Το ΔΝΤ ωστόσο δεν ήθελε κάτι τέτοιο! Ο Ντομινίκ Στρος Καν έβγαλε το θέμα στη δημοσιότητα έτσι ώστε ο διακανονισμός να γίνει με όσο το δυνατόν επωφελέστερους όρους για τους ξένους τραπεζίτες. Διαφορετικά αν το θέμα έπρεπε να λυθεί στις αρχές του 2014 και πιθανά μετά από μια αδυναμία του ελληνικού δημοσίου να βρει τα δανεικά που ήθελε για να αποπληρώσει τα παλαιότερα δάνεια τότε το «κούρεμα» των ομολόγων του θα αποτελούσε πραγματικό μονόδρομο. Οι ξένοι τραπεζίτες δηλαδή βλέποντας ότι το ελληνικό δημόσιο αδυνατεί τόσο να τους ξεπληρώσει όσο και να βρει αγοραστές για νέες εκδόσεις ομολόγων, θα έπρεπε να αποδεχθούν μια μείωση, μια «εσωτερική υποτίμηση» για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία τους, των ομολόγων που κατέχουν. Αυτό όμως συνιστά απιστία σε βαθμό κακουργήματος! Εσωτερική υποτίμηση όχι απλώς επιτρέπεται αλλά επιβάλλεται στους μισθούς, τα μεροκάματα, τα επιδόματα, τις συντάξεις και τα ασφαλιστικά δικαιώματα. Όχι στους φόρους, τις τιμές των προϊόντων και πάνω απ’ όλα την αξία των ομολόγων!

Ο Ντομινίκ Στρος Καν λοιπόν τρέχει για να προλάβει. Αποκάλυψε το μυστικό πριν να είναι αργά και πέταξε το μπαλάκι ταυτόχρονα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δη στη Γερμανία που θα έχει τον τελικό λόγο καθώς από κει προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος των δανείων. Η κυβέρνηση από τη μεριά της αρχικά επιχείρησε να κάνει το άσπρο – μαύρο, εμφανίζοντας την αποτυχία της ως θρίαμβο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι επιχείρησε να αποκρύψει το δραματικό κοινωνικό κόστος που θα έχει η συζητούμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, η οποία με βάση ανεπίσημες δηλώσεις αξιωματούχου του υπουργείου Οικονομίας προς δημοσιογράφους την προηγούμενη Τρίτη (την ίδια μέρα μάλιστα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής δήλωνε πως «δεν υπάρχει θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους») ενδέχεται να έχει μία από τις εξής τρεις μορφές: Επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής, διεύρυνση της περιόδου χάριτος ή και τα δύο. Από αυτές τις εναλλακτικές είναι εμφανές ότι απουσιάζει παντελώς κάθε προοπτική μείωσης του χρέους, «κουρέματος» του κατά την τρέχουσα ορολογία, που θα σήμαινε διαφυγόντα κέρδη από τη μεριά των πιστωτών. Κατά συνέπεια τα σχέδια που είναι αυτή τη στιγμή πάνω στο τραπέζι λειτουργούν κατά προκλητικό τρόπο υπέρ των τραπεζιτών και ως απαραίτητο αντίτιμο έχουν τη διαιώνιση της λιτότητας. Δηλαδή «νέα μνημόνια μέχρι το 2020, το 2030 και βάλε» όπως γράφαμε πριν λίγες εβδομάδες με μοναδικό σκοπό να βρεθούν οι πόροι που θα επιτρέψουν την ομαλή αποπληρωμή των δανείων. Κι αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο ψέμα της κυβέρνησης: ότι όλα αυτά τα σχέδια εξασφάλισης των τραπεζών προϋποθέτουν νέα δεινά για τους εργαζόμενους, την μετακύλιση όλου του επιπλέον κόστους στις πλάτες των εργαζομένων που θα δουν τους μισθούς τους να μειώνονται, τους φόρους να εκτοξεύονται και τις παρεχόμενες από το κράτος υπηρεσίες να υποβαθμίζονται σε βαθμό εξαφανίσεως για να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος. Υπό αυτή την έννοια αν αυτό το σχέδιο περάσει τελικά, δηλαδή δεν συναντήσει την πολιτική αντίσταση που απαιτείται έτσι ώστε να ανατραπεί, θα πρόκειται για πραγματική επιτυχία της κυβέρνησης και των τραπεζιτών. Η πτώση των σπρεντ με την ανακοίνωση της είδησης, για πρώτη φορά μάλιστα τον τελευταίο μήνα στις 700 μονάδες, και η βράβευση του Γιωργάκη από τους Γερμανούς επιβεβαιώνουν την ικανοποίηση της αστικής τάξης και των πιστωτών για την ευκολία με την οποία ξεδιπλώνεται το σχέδιο και περνά το ένα μέτρο μετά το άλλο: από την αναδιάρθρωση του χρέους μέχρι την προαναγγελία των νέων Μνημονίων.

Καθοριστικό ρόλο στην επιβολή των νέων μέτρων παίζει η ΕΕ. Ήδη οι ανακοινώσεις που αναμένονται από την Γιουροστάτ για την επόμενη Παρασκευή 22 Οκτώβρη, σχετικά με το «πραγματικό» ύψος του ελλείμματος και του χρέους για το 2009 και κατ’ επέκταση για το τρέχον έτος θα καταστήσουν αναποτελεσματικά τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ήδη ανακοινωθεί και εφαρμοσθεί. Αυτό άλλωστε είναι ο σκοπός των αναθεωρήσεων και των «γιουροπίαν στατίστικς». Η νομιμοποίηση ενός νέου γύρου αντιλαϊκών μέτρων που θα αυξήσουν τη φτώχεια και την εκμετάλλευση μεταξύ των εργαζόμενων.

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

Το επικαιροποιημενο μνημονιο
σε ανεπισημη μεταφραση (απο τη σελιδα της Ναυτεμπορικης)

http://naftemporiki.gr.s3.amazonaws.com/docs/2010/08/20/mnimonio.pdf

[Αιμιλία η φτερωτή χελώνα]

και συνεχιζουμε...

Στα 707.382 άτομα φθάνουν οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ κατά το μήνα Οκτώβρη, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 6% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα (665.059 άνεργοι). Την ίδια στιγμή οι επιδοτούμενοι άνεργοι ανέρχονται μόλις σε 183.161 άτομα και εμφανίζονται μειωμένοι κατά 14.761 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβρη.