Σύντροφοι,
 
Οι Πατσολολάγνοι σας ευχαριστούνε μέσα από την καρδιά τους. Η αγάπη που μας δείχνετε μας βοηθάει να συνεχίζουμε ακάθεκτοι το έργο μας....Ο Νέστορας θα δάκρυζε από συγκίνηση...Καλές αποκριές να έχουμε.

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Καλώς μας ήρθες πάλι τρελό καρναβάλι! Καιρός για πατσοκοίλιασμα, τσίκνα, άπειρο κρασί που μόνο σουρωμένος δέχεσαι να κατεβάσεις, τρίφυλλα (ίσως), μεθύσια σίγουρα και η ελπίδα του γαμησίου. Ντυνόμαστε με την ελπίδα να γδυθούμε, ακολουθώντας τα διονυσιακά μας έθιμα όπου αλκοόλ και πούτσα, και σαφώς πολύ τσίκνα πήγαιναν μαζί. Βέβαια οι αρχαίοι Αθηναίοι ουδέποτε έψηναν σουβλάκια, τα εντόσθια των ζώων τσίκνιζαν ωσάν σπονδή στους θεούς αλλά δεν γαμιέται. Ο Νεοέλληνας παίρνει λίγο Διόνυσο, λίγο λάτιν, κάτι κολόκρασα, κρατικές επιδοτήσεις και κάνει καρναβάλια! Μετά ρωτάτε γιατί μας λοιδορεί ο Σόιμπλε ζώα....

http://patsololagnoi.blogspot.com/2012/02/under-cover.html

Ένα μεγάλο αντίο στο Νέστορα.
http://patsololagnoi.blogspot.com/2012/02/blog-post_06.html

Στη μνήμη του Συντρόφου, που σήμερα έγινε η κηδεία του, το παρακάτω άρθρο.

http://patsololagnoi.blogspot.com/2012/02/part-1.html


Στο τέλος θα νικήσουμε!

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Είναι τρομερά αντιδημοκρατικό να εκπροσωπείτε ολόκληρο το forum κύριε. Σας έχει εκλέξει κανένας. Εκπρόσωπος δεν είστε κανενός. Μιλήστε για τον εαυτό σας.

Αφετέρου πρέπει να η ηλικία της σκέψης σας να είναι κοντά στα 12, παρότι η βιολογική σας ηλικία είναι μεγαλύτερη. Και σας απεχθάνομαι. Είστε ένας ακόμα από αυτούς που ευχότανε τον θάνατο του συντρόφου Νέστορα. Και δεν έχω δει κανένα από σας να ζητήσει μια συγγνώμη που ένας άνθρωπος είναι νεκρός και αυτός το ευχήθηκε.

Μονάχα η Ανδρική Επανάστασις θα μας δικαιώσει

Πέτρος Διαμαντόπουλος 

Ο παρακάτω σύνδεσμος είναι ένα από τα 152 ημιτελή μου ποιήματα. Το πρώτο που δημοσιεύεται στο forum των ηλεκτρολόγων. Καλές αναγνώσεις.

https://www.thmmy.gr/smf/index.php?topic=50016.new#new

Τα βράδια η θλίψη μου αγγίζει το καταρρέον ταβάνι
Άγρια κεράσια δαγκώνουν τα χείλια μου
Φωτιά ο λάρυγγας και τα τσιγάρα που με καπνίζουν
Η μοναξιά μου κοιμάται στο πάτωμα
Στο κρεβάτι είμαι μόνος

Τα πρωινά παραβγαίνω με τα λεφωρία σε κανιβαλικούς αγώνες ταχύτητας
βιτσιές του γαλάζιου και του άσπρου
του μαύρου και του κόκκινου
ριγώνουν το κατάδικο κορμί μου
καταδικασμένος να ζήσω τους έρωτες τον αιώνων μέσα από κινηματογραφικές οπτικές

τα βράδια σαν χάντρες που κυλάνε από τα μάτια
σαν σπέρμα που κυλά στα υγρά μου χείλη
τα βράδια του τώρα και του παντού

Τα δικά μου βράδια

Θα σας παρακαλούσα θερμά, όταν σήμερα μόλις έγινε η κηδεία του συντρόφου, παιδιάστικες συγκρίσεις να μην σπιλώνουν την μνήμη του.

Κύριε διαχειριστή το επόμενο ολοκληρωμένο κείμενό μου θα το δημοσιεύσω στην "Ποίηση". Είναι κάτι που πραγματικά μου ταράζει συθέμελα τον συναισθηματικό μου κόσμο..

Ο θάνατος του Συντρόφου μας έχει στιγματίσει όλους. Και ξέρω πως πολλοί σε αυτήν τη σφηκοφωλιά χαίρονται με ένα τέτοιο γεγονός. Ένα όμως να θυμάστε. Τα τρισέγγονά σας δεν θα ξέρουνε το όνομά σας. Τον Νέστορα Κεφαλά θα τον ξέρουνε όμως.

Ήτανε ένα θλιβερό πρωινό του Δεκέμβρη. Περπατούσα θλιμμένος στα σκοτεινά και βρώμικα μονοπάτια της Θεσσαλονίκης παρέα με ανάρχες, αριστερίζοντες και παρεκκλίνοντες, χασίσια και πουτάνες. Το μέλλον διαγραφόταν βέβαιο, τόσο βέβαιο όσο και η επερχόμενη Επανάσταση. Σαν άλλος Πετρόπουλος μοιραζόμουνα τζούρες με τραβέλια και τραβελοχόστιδες στο λιμάνι ενώ το μούτρο μου μαστίγωνε ένας θανατερός βαρδάρης. Ήμουνα περήφανος,  η underground αντρίλα μου, που αβανγκάρντιζε σκοτεινά μέσα μου ώρες ώρες, με οδηγούσε με στέρεα βήματα στον παράδεισο του Αντρισμού. Το όνειρο της ζωής μου, οι Πατσολολάγνοι είχε γίνει πραγματικότητα. Διάβαζα τα άρθρα μου καπνίζοντας και βαρώντας μαλακία από  θαυμασμό στο τεράστιο Εγώ μου. Το γκαυλί μου σίγουρα θα σούβλιζε όποια φεμινίστρια θα βρισκότανε στο δρόμο του.


Ήτανε τότε που την είδα να περνά. Νέα δικηγορέσα στην Σαπφούς όπου έπινα τον πρωινό καφέ μου μετά από μπουρδελότσαρκα. Στην αρχή νόμιζα ότι έκανε πιάτσα, αλλά διέκρινα το αγορασμένο Burbury κασκόλ και την κατάλαβα. Ήτανε η Φαίη και ήτανε ένα μικρό καθώς πρέπει πατσολάκι. Είχε τον κώλο εκείνο με τα πιασίματα, τα ζωώδη στήθη το ψώνιο της δικηγορέσας. Και την ερωτεύτηκα.

Το πως γνωριστήκαμε δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι δύο μήνες που πέρασαν ήτανε οι καλύτεροι της μίζερης ζωής μου, ή έτσι νόμιζα. Με φώναζε "γατούλη" το πρωί, αγάπη της και μωράκι της. Μου έστελνε γκαυλιάρικα μην πριν κοιμηθώ. Μου χάιδευε τον πούτσο γλυκά τα απογεύματα. Και όμως με παράτησε. Μου είπε πως την έχω μικρή, πως δεν μου σηκώνεται καλά, πως δεν ξέρω να γαμάω. Θα γαμιέται λέει από τούδε με τον κάγκουρα/σκυλά/σφίχτη/φραγκάτο/βαρβάτο που την πάει βόλτες με το αμάξι και τις κερνάει ποτάρες. Έβαλα τα κλάματα. ¨Έχασα αυτό που τόσο πολύ μόχθησα να αποκτήσω. Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και πάνω απόλα είχα προδώσει τους Πατσολολάγνους. Είχα γίνει κι εγώ ένας πατσολοχώστης. Δεν μου μένανε πολλά να κάνω. Πήρα τη φαλτσέτα μου και τράβηξα προς βαρδάρη, να τον κόψω και να ησυχάσω, και τον πούτσο μου και τον λαιμό μου. Είχα προδώσει τους συντρόφους μου. Το tattoo στον δεξί γλουτό μου που απεικόνιζε μια πατσόλα και από πάνω της ένα τεράστιο Χ φτιαγμένο από ομοιώματα μάυρων πούτσων μου θύμιζε την αποτυχία μου. Ετοιμάστηκα. Η φαλτσέτα γυάλιζε στο πρωινό φως μιας νέας αυγής. Ο λαιμός μου ευχύθηκε (σ)το ατσάλι. Και τότε τους άκουσα.

Ήτανε οι γλάροι, πουλιά περιθωριοποιημένα, καταδικασμένα να ζούνε μισά στη στεριά μισά στη θάλασσα, πηγαίνοντας μπρος πίσω μιαν ολόκληρη ζωή. Επέστρεψα σπίτι μου και πήρα τον Ρωσσίδη. "I'm back mouni", του λέω σε greeklish. "Σε περιμέναμε μαν", απαντάει σε καθαρευσουσιάνικα ελληνικά. "Σου έχω ετοιμάσει μιαν έκπληξη. Έχω μια φεμινίστρια στα 4, έλα να την ξεσκίσεις". Το γκαυλί μου ένιωσε ξανά τον χαμένο νατρισμό του. Τα αρχίδια μου γίνανε σαν καρύδες. Αδρεναλίνη έτρεχε ποτάμι στο καυτό μου αίμα. Σπέρμα κυλούσε στη γλώσσα μου. Πίνωντας το σπέρμα μου ξανάγινα άντρας.
Και επέστρεψα σε σας, που με ζητήσατε, που με ψάχνατε και δεν με βρίσκατε. Και είμαι εδώ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να σας (μας) βοηθήσω να βρείτε τον χαμένο αντρισμό σας. Once you go to Patsolieros you never go back.

Η πούτσα μου αγέρωχη υμνεί την Επανάσταση του Αύριο.

http://patsololagnoi.blogspot.com/2012/02/los-patsolieros.html

Perimeno na xaso tin parthenia mou otan vro tin katallili

Εγώ σας αγαπάω (αλά Ελληνικά)

Και όχι δεν ηθελα να γίνω ηλεκτρολόγος. Η Επανάσταση ταλάνιζε από νωρίς το μυαλό μου.

Στα όπλα

(κάποια μίλησε για humour?)

Alitheia einai, pairno anavolika, eimai toumpano kai den m kanei koukou

An sinexisei i katastasi na einai fasistiki kai opoiodipote comment anevainei diagrafetai tote i epanastasi pou tha feretai tha exeis esas gia Rovespierous, na apokefalizetai osous diafonoun mazi sas. Afiste tis idees sas (an exete) na iperisxisoun. alla ti leo, politexnitisses eiste, thelete kai idees. Ta kiklomata sas exoun kaei.

Alitheia PTYXIO POTE PAIRNETE?