@antonios: Ομόλογα του ελληνικού δημοσίου μπορεί κανείς να αγοράσει την ημέρα της δημοπρασίας τους. Είναι ολόκληρη διαδικασία να το κάνεις και συνίθως έχει κατώτατο πλαφών απαγορευτικό για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου και συνίθως ο κόσμος προτιμά τα έντοκα γραμμάτια αντί για ομόλογα για το λόγο αυτό. Στη δευτερογεννή αγορά μπορείς να αγοράσεις ομόλογα μόνο αν είσαι θεσμικός παράγοντας (έχω την εντύπωση ότι και στις δημοπρασίες ισχύει το ίδιο, χωρίς να είμαι σίγουρος). Κατά συνέπεια είναι μάλλον απίθανο να έχει κάποιος απλός πολίτης ή κάποια μικρομεσαία επιχείρηση, a.k.a. σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού.

Αν έχεις υπ'όψην σου τα ομόλογα που κάποτε διαφημίζονταν και στην τηλεόραση επί Ανδρέα Παπανδρέου, τότε αυτό είναι ο εσωτερικός δανεισμός που αναφέρει και ο Φώτης.

 

Ας προσθέσουμε και άλλο ένα άνυσμα στον πολυχώρο της αλήθειας.

Η κατάληψη είναι άμεση συνέπεια του τρόπου λειτουργίας του Πανεπιστημίου, ως επέκταση και προέκταση του εκπαιδευτικού συστήματος στην ολότητά του. Από το πιο ξεχασμένο δημοτικό στη μέση του πουθενά μέχρι το πιο διάσημο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, αντηχεί μια και μόνο μια λέξη: "ΥΠΑΚΟΥΣΕ". Όταν μια τέτοια δύναμη επιβάλλεται πάνω στην ελεύθερη βούληση του πληθυσμού και προσπαθεί να την καθορίσει, διαμορφώσει, χειραγωγήσει, τότε προκαλεί αντίδραση. Και επειδή οι νόμοι του σύμπαντος δε μεροληπτούν υπέρ ή κατά του χαρακτήρα του ανθρώπου, η αντίδραση αυτή θα πρέπει να είναι ίση και αντίθετη με αυτήν που εφαρμόζεται. Άρα στην επιταγή για υπακοή από την πλευρά της εξουσίας, ορθώνεται η δύναμη της ανυπακοής, η οποία, καλώς ή κακώς, ρέει και υλοποιείται μέσω της κατάληψης.

Κατά συνέπεια, αν κάτι είναι αναγκαίο κακό στην όλη ιστορία με τα πανεπιστήμια, αυτό είναι η κατάληψη. Γιατί είναι η έκφραση της ισορροπίας.

Διευκρίνηση: Πολύ σπάνια υποστηρίζω την κατάληψη στα πανεπιστήμια με την ψήφο μου στις ΓΣ.

Δεν υπάρχει επιστροφή. Και για να είμαστε ειληκρινείς, θα ήθελες να γυρίσεις πίσω να διατηρήσεις αυτό το διεφθαρμένο και καταχρηστικό μοντέλο? Δε θα γυρίσουμε ποτέ στο 2009 γιατί ξεκινάμε το έτος 0. Είμαι πολύ χαρούμενος για όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 2 χρόνια. Παρόλο που οι συνέπειες μας χτυπάνε από όλες τις μπάντες, ζούμε την ευκαιρία να το αλλάξουμε. Εξηγώ παρακάτω:

Για να πετύχει κάποια αλλαγή σε συστεμικό επίπεδο χρειάζεται μια συγκεκριμένη κρίσημη μάζα που θα αφυπνηστεί και θα έχει την απαραίτητη δύναμη για να υλοποιήσει αυτή την αλλαγή. Ορισμένοι άνθρωποι ξυπνάνε εύκολα, με γλυκόλογα ας πουμε. Κάποιοι άλλοι, όταν ακούν γλυκόλογα βυθίζονται περισσότερο στον ύπνο τους. Χρειάζονται φωνές και ταρακούνημα για να σηκωθούν. Οι συνθήκες παίξαν αυτόν ακριβώς το ρόλο. Και όταν ξυπνάνε το όνειρο καταρρέει. Σταδιακά, στην αρχή είναι μουδιασμένοι και ίσως δεν μπορούν να δεχτούν αυτό που βλέπουν. Γιατί βλέπουν το πραγματικό του πρόσωπο.

Αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή το σύστημα είναι να θολώσει αυτούς τους φρεσκοξυπνημένους μέσα στον τρόμο. Όσο είναι ακόμα μουδιασμένοι και δεν έχουν πλήρη αντίληψη του περιβάλλοντός τους. Είναι ακόμα ανάμεσα ύπνου και ξύπνιου. Ελπίζουν ότι έτσι αυτοί που πλέον ξύπνησαν δεν θα δράσουν και θα προτιμίσουν να πέσουν πάλι στο κρεβάτι με την ελπίδα ότι το όνειρο μπορεί να συνεχιστεί. Φυσικά αυτος ο τρόμος δεν έρχεται από το ΜΜΕ. Έρχεται απευθείας από την εξουσία.

Δεν έβλεπαν ότι τα μέτρα ενάντια στην αγοραστική δύναμη του πολίτη δεν θα φέρουν αποτέλεσμα? Δεν είχαν άλλες επιλογές? Δεν είναι σαφές ότι όλο αυτό είναι προσχεδιασμένο και υλοποιήται με συκγεκριμένες στοχεύσεις?

Αυτός είναι ο τρόμος. Κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι δέχονται επίθεση και, ενστικτωδώς, αντιδρούν αμυντικά. Αμυντικά με ατομικό τρόπο πρωτίστως. Προσπαθώντας να σώσουν όσα έχουν αποκτήσει, με την ελπίδα ότι αυτό που βλέπουν δεν είναι αλήθεια και ότι είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο θα ξυπνήσουν και όλα θα είναι όπως πρώτα. Αλλά το όνειρο ήταν η πρότερη ζωή τους.

 Ώρα να σηκωθούμε, δεν υπάρχει επιστροφή.


@issle: Ένας αριθμός αρκεί για να σου απαντήσω σε όλα. Αν είσαι τόσο έξυπνος όσο νομίζεις ότι είσαι θα τον καταλάβεις.

1337