Εργασία στον ΟΤΕ

<< < (442/449) > >>

Ex_Mechanus:
Ξέρουν τι κάνουν, δεν τους πολυνοιάζει πόσο καλοί είστε σε αυτό που κάνετε, αλλά πόσο γρήγορα το κάνετε, αν αντέχετε στη πίεση και πως την διαχειρίζεστε, πως ανταπεξέρχεστε σε εντατικούς ρυθμούς. Οι απαιτήσεις συμπίεσης του κόστους εργασίας, έχει ως αποτέλεσμα εδώ και 2 χρόνια κάθε μερά να είναι και χειρότερα, από τις συνθήκες εργασίας, μέχρι το πρόγραμμα και τις απολαβές. Και μιλάμε για τις φοιτητικές συμβάσεις, που έχουν ευνοϊκότερους όρους από αυτούς του oteplus. Δεν θέλω να φαντάζομαι για τι περιβάλλον εργασίας θα μιλάμε στο μέλλον.

Και ναι υπάρχουν και χειρότερα. Η πρόσληψη σας δεν σημαίνει και παραμονή, έστω απροδιόριστου χρόνου. Το πρώτο διάστημα σκοπεύουν να κάνουν ένα ξεσκαρτάρισμα, να δουν ποιός συμμορφώνεται καλύτερα με αυτό το πλαίσιο εργασίας. Αναμένεται δηλαδή παροξυσμός με τον χρόνο διαχείρησης των πελατών (αν και υπάρχουν και άλλα κριτήρια απόδοσης, αυτό είναι το μόνο "σκληρό") και φεστιβάλ δουλικότητας στους πιο προνομιούχους εκεί μέσα παύλα έχοντες εποπτική θέση (θέση και όχι φύση προνομιούχοι, οι μισοί oteplus είναι και αυτοί).

Grecs:
Kαλα τα λεω στον πατερα μου να παρω το χωραφι να το καλλιεργω και να ψαρευω στα ενδιαμεσα. Υπαλληλικι και μαλακειες.

vasso:
Γνώμη ηλεκτρολόγου:

Το πρώτο μέρος ήταν όντως δύσκολο. Δηλαδή η κατανόηση του κειμένου είχε κάποιες παγίδες. Αν το συμπέρασμα πχ δεν ήταν μέσα στο κείμενο δεν έπρεπε να το εξάγεις μόνος σου. Οπότε ήθελε λίγο σκέψη. Τα μαθηματικά ήταν ας πούμε επιπέδου γυμνασίου στυλ "ποιο ήταν το ποσοστό αύξησης από τα δεδομένο στη στήλη Α στο δεδομένο στη στήλη Β." Ή "αν αυξηθεί η τιμή του τάδε, ο πωλητής που παίρνει ποσοστό τάδε και πουλήσει τόσα, πόσα λεφτά θα πάρει;"

Στα 25 λεπτά, μετά  βίας είχα προλάβει να διαβάσω, να σκεφτώ, να απαντήσω 41/45 ερωτήσεις και να υποθέσω κάτι για τις υπόλοιπες 4. Το να βάλεις τυχαίες απαντήσεις επηρεάζει κάποιους δείκτες (αποφασιστικότητας υποθέτω, γιατί τα συμπεράσματα που συμπλήρωνες ήταν και θέμα απόφασης) και γι' αυτό φαντάζομαι είπαν να μην τα συμπληρώσουμε τυχαία.

Τα αγγλικά μετά από το άγχος του πρώτου μέρους ήταν παιχνιδάκι. Είχαν και μόνο 10-15 ερωτήσεις αν θυμάμαι καλά, τελείωνες σε 6-7 λεπτά αν ήσουν γρήγορος.

JAE:

Η γνωμη μου ειναι οτι αυτου του ειδους οι χρονικες εξετασεις καθως και οι αλλες απο το σχολειο μεχρι το πανεπιστημιο ειναι πολυ παπατζιλικι.

Αυτο φανταζομαι ειναι το πρωτο σταδιο γιατι μετα θα εχει τον αρχιπαπα την συνεντευξη.

Τελικα τις εξετασεις τις ευχαριστιουνται μονο οι επιτηρητες.



asousos:
OTE PLUS: διαλογή ανθρώπων   



8.10π.μ. Κατεβαίνω από το μετρό Ακρόπολης. Όλα καλά, έφτασα αρκετά νωρίτερα. Κατευθύνομαι προς την Αθ. Διάκου. Θα βρω εύκολα το ξενοδοχείο; Περπατάω μες το κρύο και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι είμαι μέρος ενός πλήθους ανθρώπων, γύρω στα 50 άτομα, που όλοι βγήκαμε απ’ το ίδιο τρένο. Κάποιοι κρατάνε μπλοκ και κομπιουτεράκι. Περπατάμε ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να μιλάμε και νιώθω όλο και πιο σίγουρη ότι πηγαίνουμε στο ίδιο σημείο. Θα το βρω σίγουρα, σκέφτομαι. Το πλήθος μαζί με εμένα φτάνει στο ξενοδοχείο. Γύρω στα 30 άτομα είναι έξω και καπνίζουν. Κάτι μου λέει ότι κι αυτοί «δικοί μου» είναι. Το πλήθος μπουκάρουμε μέσα και ενσωματωνόμαστε σε ένα άλλο που κινείται δεξιά προς ακαθόριστο σημείο. Πηγαίνουμε κι εμείς χωρίς να ρωτήσουμε. Μας περιμένει μια χλιδάτη αίθουσα, με μεγάλες δερμάτινες πολυθρόνες, επιχρυσωμένους καθρέφτες, περίτεχνα τραπεζάκια και εκλεκτές πλάκες στο πάτωμα. Ποια νοσηρά μυαλά σκέφτηκαν να μας φέρουν εδώ, σκέφτομαι, στο Royal Olympic, ξενοδοχείο πέντε αστέρων… Τι εξυπηρετεί η υπογράμμιση αυτή της αντίθεσής μας με όλη αυτή την πολυτέλεια; Γιατί γύρω μου βλέπω μόνο φτωχούς ανθρώπους, κυρίως νέους κάτω από 30, με κόκκινες ακόμα μύτες, πολυφορεμένα παλτό και ταλαιπωρημένα παπούτσια. Επικρατεί σιωπή. Λίγοι μόνο μιλάνε μεταξύ τους. Υπάρχει άγχος.

8.30π.μ. Αρχίζει η αναγνώριση στοιχείων. Περισσότεροι από 200 άνθρωποι κατευθυνόμαστε προς τους ελεγκτές. Είναι ιδέα μου ότι σπρωχνόμαστε; Τελικά μπαίνουμε στην αίθουσα εξέτασης. Καθόμαστε ανά δύο σε δέκα σειρές των 20 περίπου γραφείων. Είμαστε μάλλον παραπάνω από 200! Συμπληρώνουμε τα στοιχεία μας σε μια φόρμα και αρχίζει η επικεφαλής της εξεταστικής επιτροπής να εκφωνεί από το μικρόφωνο: « Πρόκειται για εξετάσεις επιλογής προσωπικού στελέχωσης τηλεφωνικών κέντρων του ΟΤΕ. Θα εξεταστείτε στην αριθμητική, σε ερωτήσεις αντίληψης και στη γνώση αγγλικών. Όποιος παραβεί τους κανονισμούς θα αποβληθεί». Δε λέει βέβαια αυτό που ψιθυρίζεται: ότι έστειλαν βιογραφικό 30.000 άνθρωποι, ότι από αυτούς επέλεξαν 8.000 και ότι εμείς σήμερα είμαστε μόνο ένα μέρος αυτών. Ότι όσοι πετύχουν στις εξετάσεις, θα περάσουν από προσωπική συνέντευξη κι αν τα καταφέρουν και σ’ αυτό, θα μπορέσουν να γίνουν τηλεφωνητές και τηλεφωνήτριες, δουλεύοντας 4ωρο, 6ωρο ή 8ωρο εποχιακοί ή και αορίστου χρόνου.

9.30π.μ. Έχουμε 20 λεπτά να απαντήσουμε σε ένα μεγάλο όγκο ερωτήσεων. Το τεστ κατανόησης είναι πάνω σε μικρά κείμενα που εξυμνούν εταιρείες, διαφημιστικά κόλπα, επιχειρηματικές ιδέες και την εργασία γενικότερα, ενώ συνοδεύονται από προτάσεις που πρέπει να χαρακτηρίσουμε με: Σωστό-Λάθος-Δεν μπορώ να απαντήσω με βάση το κείμενο. Moυ φαίνονται περίεργες. Ένας γύρω στα 40, ξεσπάει: «τι απαντήσεις είναι αυτές; Μοιάζουν όλες ίδιες» οπότε η επικεφαλής τρέχει προς το μέρος του φωνάζοντάς του επιτακτικά: «ησυχάστε κύριε» και καταφέρνει αμέσως να τον ησυχάσει. Και όλοι βυθιζόμαστε και πάλι στα γραπτά μας. Η αριθμητική είναι ασκήσεις πάνω σε πωλήσεις, επιτυχίες προώθησης προϊόντων, ποσοστά, μπόνους –για να τα εμπεδώνουμε ευθύς εξαρχής… Και είναι πολλές. Αδύνατο να προλάβω. Και υποτίθεται ότι τα μαθηματικά είναι το δυνατό μου χαρτί… Η διπλανή μου έχει αρχίσει να ξεφυσάει. Τέλος χρόνου.

10.00π.μ. Αρχίζει το τεστ αγγλικών. Προσπαθώ, ενώ μας εξηγούν τους κανόνες, να πω στη διπλανή μου, αν κολλήσω να με βοηθήσει, μιας που είπε ότι ξέρει τέλεια αγγλικά, αλλά μου κόβει απότομα την κουβέντα. Έπρεπε να το περιμένω. Εδώ μέσα ο «θάνατός σου η ζωή μου». Όταν η επικεφαλής τελειώνει με τις οδηγίες, συμβαίνει το αναπάντεχο: η διπλανή μου φανερά μετανιωμένη μου λέει απολογητικά ότι μπορώ να δω ό,τι θέλω απ’ το γραπτό της και μου ζητάει επίμονα συγγνώμη. Κι άλλη ειρωνία ή δεν είναι τυχαίο; Το κείμενο στα αγγλικά μιλάει για τον τεηλορισμό και τη θεωρία του Φορντ για τους εργάτες. Ένα ερώτημα αναφέρει: σύμφωνα με τον Φορντ τι είναι αυτό που θέλουν οι εργάτες: να κάνουν τη δουλειά τους εύκολα ή να παίρνουν περισσότερα λεφτά; Μπαίνω στον πειρασμό να δώσω δική μου απάντηση. Η Μ., δίπλα μου, πάλι ξεφυσάει και με δυσκολία απαντάει στις ερωτήσεις.

10.20π.μ. Απελευθερωνόμαστε. Η διαλογή ανθρώπων ολοκληρώθηκε. Προσπαθώ να παρηγορήσω την Μ.. Δεν τα πήγε καθόλου καλά. Όπως κι εγώ. «Ούτε για τηλεφωνήτρια δεν κάνω γαμώτο» μου λέει. Μπροστά μας και πίσω μας δυο τύποι κοκορεύονται ότι ήταν γελοίο το τεστ, ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις κι άλλες τέτοιες αηδίες που στενοχωρούν ακόμα περισσότερο την Μ.

10.30 π.μ. Είμαστε στο μετρό με την Μ. Συζητάμε για την κοινή μας εμπειρία και αφήνουμε επιτέλους το θυμό μας να εκφραστεί. Μου λέει ότι ντρέπεται πολύ όταν τη ρωτάνε τι δουλειά κάνει κι εκείνη λέει «τίποτα». Συνεχίζουμε την κουβέντα και το νιώθω, ξαναβρίσκουμε σιγά σιγά και πάλι τους εαυτούς μας. Χωρίζουμε, λέγοντας η μία στην άλλη ότι το πιο ωραίο ήταν ότι συναντηθήκαμε.

Κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα ψάχνοντας για δουλειά. Ένα μόνιμο άγχος για την δύσκολη επιβίωση, οι προσωπικές υποχωρήσεις για μια θέση σε κάτεργο να διαπλέκονται και να θολώνουν την πιο βαθιά πεποίθηση: ότι όλα πρέπει να πάνε στο διάολο. Εκεί όπου ένα χαιρέκακο χαμόγελο θα μπει στη θέση των σφιγμένων χειλιών.



κείμενο "κλεμμένο" από το http://www.thersitis.gr/

Navigation

[0] Message Index

[#] Next page

[*] Previous page