Κάποια λόγια για την ταινία:

  «Τα Παιδιά Της Χορωδίας» («Les Choristes», 2004) αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Christophe Barratier (Κριστόφ Μπαρατιέ). Βασισμένη σε μια αγαπημένη του παραγωγή του 1945, που τιτλοφορείται «Το Κλουβί Με Τʼ Αηδόνια» («La Cage Aux Rossignols», Jean Dréville [Ζαν Ντρεβίλ]) και που, ωστόσο, δεν σημείωσε ανάλογη επιτυχία, δανείζεται από αυτήν τα βασικά σημεία της πλοκής, καθώς και την ιδέα της αναδρομικής αφήγησης των γεγονότων.
  Η ταινία πραγματεύεται την αξία της παιδαγωγικής (όπως αυτή αποδεικνύεται με την εφαρμογή της σε αναμορφωτήριο-σχολείο βασικής εκπαίδευσης), επάνω σε τετριμμένο άξονα: αυστηροί καθηγητές, κουρασμένοι και απεγνωσμένοι, πασχίζουν να χαλιναγωγήσουν ατίθασα παιδιά ασκώντας άκριτα και αδιάκριτα βία, μέχρι την εμφάνιση ενός δασκάλου με διαφορετικές ευαισθησίες και ιδέες, που ανατρέπει την χαοτική κατάσταση…
Παρόλα αυτά, η σωστή αναλογία του κωμικού και δραματικού στοιχείου, το οποίο αποφεύγει τις ακρότητες και άρα, τον εκβιασμό συναισθημάτων, οι εικόνες νοσταλγίας για την παιδική και αλλοτινή εποχή, η εστίαση  στις (οικίες) ανησυχίες της ηλικίας, η μουσική και βέβαια, η συμβολή των υπόλοιπων συντελεστών, όπως οι ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά πρώτιστα, η ρεαλιστική ή τουλάχιστον, αληθοφανής επιτυχία αυτού του Δασκάλου, που πείθει για το κατορθωτό της προσπάθειας, διαφοροποίησαν την ταινία και την οδήγησαν σε μεγάλου μεγέθους εισπρακτική επιτυχία.
  Στα 1948, ο Clément Mathieu (Κλεμάν Ματιέ) καθηγητής μουσικής, απογοητευμένος από το καλλιτεχνικό του έργο, αναλαμβάνει τη θέση παραιτηθέντος δασκάλου σε σωφρονιστικό οικοτροφείο της γαλλικής επαρχίας. Άμεσα, διαπιστώνει το έκρυθμο της λειτουργίας του ιδρύματος, καθώς και την -κατά τον ίδιο- αιτία, δηλαδή το είδος της αναμορφωτικής, της εκπαιδευτικής και της παιδευτικής ταυτότητας του σχολείου και τη δυσανάλογη σχέση μεταξύ των δύο τελευταίων. Καθορισμένη από τον διευθυντή και επιβεβλημένη στο προσωπικό, η γραμμή του σχολείου «προσαρμοσμένη», ίσως, στις απαιτήσεις του «ιδιαίτερου» μαθητικού δυναμικού (χρήζοντος  πειθαρχίας), όσο αποτυγχάνει να αναμορφώσει τόσο σκληραίνει.
  Ο Ματιέ έκπληκτος από τις τακτικές επιβολής της τάξης, εξαρχής αγνοεί τους εσωτερικούς κανονισμούς και υιοθετεί εκ διαμέτρου αντίθετη στάση. Μη εμφορούμενος από οποιοδήποτε αίσθημα υπεροχής, σαν κάποιου ηλικιακά μεγαλύτερου, σαν του σεβαστού και με το κύρος της πολυετής πείρας δασκάλου και πιθανόν, σαν του άμεμπτου στο ήθος και τη συμπεριφορά πολίτη,  πλησιάζει τους νεαρούς ταραξίες με τρόπο προσηνή και ευαίσθητο διαγράφοντας οποιαδήποτε διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους, επιθυμώντας πραγματική επικοινωνία και βαθιά γνωριμία με τις ψυχές τους, ώστε να είναι ικανός, αφού κατανοήσει, να υποδείξει και να συμβουλέψει.
  Το «φιλόδοξο, ουτοπικό και μάταιο» σχέδιό του, αναμενόμενα, σκοντάφτει στα αμυντικά τείχη  κάθε παιδιού που, πέρα από το κοινωνικό του στίγμα, φέρει και τις εμπειρίες της αυστηρής μεταχείρισης από μέρους των δασκάλων-εποπτών. Συλλαμβάνει, λοιπόν, την ιδέα της χορωδίας, προκειμένου να τα καταρρίψει, να κεντρίσει το ενδιαφέρον τους και επιπλέον, αναδείξει τις δυνατότητες των παιδιών που υποτιμά το κατεστημένο και να τα βοηθήσει να ανακτήσουν την αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπειά τους. Τα καταφέρνει, με υπομονή, φροντίδα και κουράγιο που αντλεί, παρά την προσωπική του αποτυχία. Τελικά, ωστόσο, η προσπάθειά του για την κοινωνική τους απαγκίστρωση εγείρει το πάθος που αποζητούσε και τη δημιουργικότητά του, άρα εξελίσσεται και ο ίδιος ως μουσικός. Έπειτα, καθότι απόπειρα ομαδική –και μάλιστα, κάποτε «παράνομη», προσφέρει στα παιδιά μαθήματα ζωής, ενώ παράλληλα, αναδύεται και η ιδιαίτερη καλλιτεχνική προσωπικότητα ενός από τους μαθητές...
  Στις αδόκιμες, πλην ευδόκιμες προσπάθειές του, ανυπέρβλητο εμπόδιο μοιάζει η άκαμπτη θέση του πεσιμιστή διευθυντή, ο οποίος αρνείται τη μετατροπή του «ανήθικου» στοιχείου σε «ηθικό» και εμμένει στην τρομοκρατία -μοναδική ικανή να αναστείλει την επιθετική τάση και εγκληματική διάθεση, αφού στο μεταξύ, το λοιπό προσωπικό συμμερίζεται τις πρωτοβουλίες του και ενισχύει τις ενέργειές του. Την οριστική υποχώρησή του δρομολογούν οι προοπτικές διάκρισης του ιδρύματος για την ανταπόκριση στο ρόλο του, όμως ένα απρόσμενο γεγονός θα τον επαναφέρει στην πρότερη αδιάλλακτη άποψή του…
 

Η συντονιστική επιτροπή κατάληψης, κατόπιν της σημερινής συνεδρίασης, προβαίνει σε μια πρώτη συγκρότηση πολιτιστικής ομάδας και ανακοινώνει την οργάνωση προβολής ταινιών:

ΠΕΜΠΤΗ 15/6 ΣΤΟ ΑΙΘΡΙΟ
21:00 Προβολή ταινιών μικρού μήκους-φιλμάκια με θέμα: "Στιγμές από το φοιτητικό κίνημα".
          Σύσταση της πολιτιστικής ομάδας.
          Προβολή ταινίας: "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι".